Opluchting

In verband met veelvuldige conflicten met leraressen Frans op de middelbare school, ontstijgt mijn kennis van de Franse taal nauwelijks het niveau van “Pappa fume une pipe”.

Inmiddels ben ik er echter achter, dat mijn kennis van het Frans in gunstige zin afsteekt van het Engels van de medische stand in de buurt van Perpignan. Die is praktisch nihil, zelfs voor een orgaan als de lever moet de meelopende verpleegster de vertaling leveren.

Medisch gezien zullen ze ongetwijfeld bekwaam zijn, maar hun taalkundige vaardigheden (voor wat Engels betreft) schat ik lager in dan het niveau dat mijn kleindochter heeft bereikt tijdens het laatste jaar van de basisschool.

Ik moet bekennen dat ik hierdoor geirriteerd raak. Toen ik de dienstdoende specialist van de spoedeisende hulp in het Frans vroeg of hij Engels sprak antwoordde hij met een kortaf  ”Non”.

Daarbij keek hij of ik hem gevraagd had of ik zijn edele delen misschien even mocht vasthouden.

Toen de testuitslag bekend was en op schrift stond werd me gevraagd te wachten op de finale afronding door de bovengenoemde docteur.

“Pourquoi je doit attendre pour un docteur qui ne parle pas Anglais” vroeg ik me luidlkeels en ballorig af. Men keek besmuikt naar de grond. Toen we eindelijk aan de beurt waren, stelde ik hem voor om het testresultaat met de docteur in Barcares te bespreken.

Dat zag hij als een ondermijning van zijn status. De docteur in Barcares was geen specialist liet hij gedecideerd weten en hij was dat wel. Maar hij spreekt wel Engels wierp ik tegen. Niet helemaal overeenkomstig de waarheid, maar hij probeerde het tenminste.

Dat deed zijn ego weer wat slinken en vanaf dat moment deed hij een poging wat Engels door de conversatie te mengen. Dat was ook niet altijd even duidelijk, maar het belangrijkste voordeel was wel, dat zijn spreeksnelheid aanzienlijk omlaag ging en zijn Frans daardoor beter was te volgen.

We zijn er uiteindelijk toch nog uitgekomen en hebben hem dan ook maar vriendelijk bedankt. Ik meende een zweem van opluchting op zijn gezicht te zien.

Happy Birthday

Nadat we op 1ste Paasdag de laatste peuk hadden uitgemaakt kreeg Cathrien een week of wat later ‘s nachts last van benauwdheid. Astma constateerde de dokter. Dat zal je altijd zien, 50 jaar gerookt en nooit last gehad van astma, maar je bent nog niet gestopt of er komen problemen.

Gevolg van een allergische reactie meende de dokter en hij schreef een hoeveelheid medicijnen voor waar in Nederland alleen een dierenarts zijn schouders over ophaald.

Ook nooit last gehad van allergie, maar goed, gezonder willen leven heeft nu eenmaal ook zijn prijs.

Verbetering zou moeten optreden binnen 48 uur, maar na 4 slapenloze nachten zat Cathrien als een halfdood volgeltje in de voortent.

Opnieuw naar de dokter. Gelukkig houden ze in Frankrijk niet van halve maatregelen dus naast slaappillen ook meteen een aantal (6) bloedtesten. Meestal pakt dat voor Cathrien wel goed uit, maar voor de formaliteit belden we voor de uitslag toch maar even met de dokter.

We moesten “toute suite” langskomen. Er zaten wat waarden tussen die hem niet bevielen of we maar even naar het ziekenhuis wilden gaan voor aanvullende testen. Maandag opperden we, want Cathrien was dank zij haar eerste nacht slaap weer wat opgekikkierd.

Nou nee, liever vandaag (vrijdag) nog of uiterlijk toch op zaterdag.

Op naar de spoedeisende hulp waar een echo werd gemaakt, waaruit bleek dat Cathrien de trotse eigenaar was van een galsteen ter grote van een walnoot en dat de zaak ook enigszins was ontstoken.

Als ik binnen vier dagen in Holland zou zijn, kon ik de (overmijdelijke) operatie ook daar laten doen, maar langer wachten moest de docteur toch ernstig ontraden.

Als Cathrien zich diezelfde dag nog zou laten opnemen zou de chirurg de volgende dag een operatiedatum vaststellen. Omdat het idee om met een ontstoken galblaas naar Nederland af te reizen (wat toch zo’n drie dagen in beslag zou nemen) ons  niet echt aansprak, toch maar gekozen voor onmiddelijke opname.

En dus ontwaakte Cathrien precies op haar 65ste verjaardag in een ziekenhuis in Perpignan.

Q koorts

Op zondag bij Zembla een bijdrage over de Q koorts. We praten inmiddels over een heuse epidemie.

In beeld, een autist werkzaam bij het ministerie van Landbouw.

Het was hem nog niet ter oren gekomen, het was hem niet bekend of een en ander was volgens normale het beleid, dat soort taal.

Waarom werken er bij de overheid toch zoveel mensen die alleen maar ontwijkende antwoorden kunnen geven.

Minister Klink (CDA), de man die uit angst voor de Mexicaanse griep miljoenen vaccins teveel bestelde, die alle meisjes van 12 wilde inenten, die alle café’s waar gerookt werd wilde sluiten en die van iedereen een elektronisch  patiëntendossier wilde aanleggen,  bleek nauwelijks belangstelling te hebben voor de bron van de infecties.

Bij Landbouw (uiteraard ook CDA) beschermden ze liever de privacy van de geitenboeren dan dat ze de volksgezondheid beschermden.

Inmiddels blijken er al 11 slachtoffers van de Q koorts te zijn overleden.

Maar als ik het goed goed begrijp gaan ze maatregelen treffen. Er komt een kaartje van de gebieden waar we beter weg kunnen blijven op het internet.

Dat was er al, maar dan van de Amerikaanse overheid die haar burgers waarschuwde dat je dat gebied beter kon mijden.

Maar nu dus eindelijk ook iets van de Nederlandse overheid.

Exponentiële groei

Professor Bartlett uit uit Boulder Colorado geeft college en een filmpje circuleert op het internet.

Het filmpje zelf is niet spectaculair. Een “talking head” noemen ze zoiets in Amerika.

Zijn stelling is wel interessant, de grootste tekortkoming van de mensheid is, dat zij niet in staat is te begrijpen wat exponentiële groei inhoud.

Misschien hebt U het, net als ik, vroeger ook op school gehad en vervolgens meteen weer vergeten, omdat je het toch nergens voor kunt gebruiken.

En dus legt professor Bartlett  nog eens uit waar constante groei toe zal leiden.

Qua bevolking of ons verbruik van energie.

Plotseling besef je, dat al die verhalen over verdere groei onzinnig zijn en ook geen oplossing vormen.

Net zo min als nog meer lenen de oplossing vormt voor kredietcrisis.

En toch wordt ons dat dag in dag uit als remedie voorgehouden. Enfin, kijkt U zelf maar. Het filmpje staat in het filmblok.