Berg op Zoom

Een week of zo geleden kregen we kampeervrienden op bezoek die heel Enkhuizen hadden doorgereden, omdat onze straatnaam niet voorkwam in de Tom-Tom die ze bij zich hadden.

Onmogelijk zeiden we, die straat bestaat al 50 jaar. Dus mochten we het zelf proberen en inderdaad grote delen van de nieuwbouw bleken niet aanwezig.

Mijn eigen navigatiesysteem is al  6 jaar oud en dus hopeloos verouderd. Afgelopen zondag was er een soort reünie van weer andere kampeervrienden.

Ditmaal in Berg op Zoom. Dat bestaat ook al een tijdje dus mooie gelegenheid om de navigatie-apparatuur (die ik vrijwel nooit gebruik)  weer eens te testen.

Helaas, Berg op Zoom bleek niet aanwezig.

Geen probleem verder, ik naam aan dat de eindbestemming “stationsweg” niet moeilijk te vinden zou zijn en dat bleek inderdaad het geval, maar je raakt toch een beetje van slag af als hele plaatsen ontbreken in je navigatiesysteem.

De fout lag echter volledig bij mij. Bij Berg op Zoom denk ik altijd aan het lied dat ik ooit op school geleerd had.

“Merck toch hoe sterck” met het bekende refrein, “Berg op Zoom, houdt U vroom, stut de Spaanse scharen”.

Berg op Zoom bleek echter een dichterlijke vrijheid, de plaats heet in werkelijkheid Bergen op Zoom. Ik heb het nog even geprobeerd en ja hoor als ik in plaats van een spatie een “e” intoets kom ik uiteindelijk netjes terecht bij Bergen op Zoom.

Maar voor de echte Enkhuizers liggen de zaken natuurlijk nog gecompliceerder.

Als die naar aarlem of halmelo willen moeten ze Haarlem en Almelo intikken.

Opnieuw bellen.

Zoals als eerder beschreven mislukte onze poging om een abonnement op de Enkhuizer krant te nemen omdat we na 15 minuten wachten werden doorverbonden naar een toestel dat in gesprek was.

Omdat we niet van ophouden weten, hebben we het later nog eens geprobeerd en kregen toen een vriendelijke jongeman aan de lijn.

We vertelden hem ons probleem. We hadden via internet het verzoek om een abonnement gedaan maar daarvan nog geen bevestiging gekregen. Zaten we in de pijplijn vroegen we hem?

“Een abonnement” zei hij, “geen enkel probleem, dat regelde hij onmiddellijk, zaterdag zou bij ons de krant in de bus vallen”.

En inderdaad, zaterdag viel de Enkhuizer Krant in de bus.

Maandag vielen er twee kranten in de bus. Een vergissing wellicht? Maar nee, dinsdag vielen er ook twee kranten in de bus.

Opnieuw bellen dus. Omdat het keuze menu niet voorzag in twee kranten in de bus kozen we voor klachten over de bezorging. In gesprek.

Opnieuw geprobeert, ditmaal kozen we voor nieuw abonnement. Ditmaal onmiddellijk iemand aan de lijn die we het probleem konden uitleggen. Het was wat we reeds veronderstelden.

Onze aanvraag abonnement was tweemaal genoteerd. Benieuwd hoeveel kranten ik morgen in de bus krijg.

Moraal van dit verhaal, als U iemand te spreken wilt krijgen, kies na nooit voor klachten, want de kans is groot dat ze daar de haak van het toestel hebben gelegd. Kies voor iets waar ze wat aan kunnen verdienen.

Opbellen

Bij mijn terugkomst was een van de eerste dingen die ik deed een abonnement nemen op de Enkhuizerkrant. Uiteraard via het internet.

Omdat ik geen email ter bevestiging kreeg, belde ik na een paar dagen op om te informeren of alles goed was gegaan en waar de krant bleef.

Daar hebben ze een speciaal (gratis) telefoonnummer voor, maar dat bleek helaas voortdurend in gesprek.

Maar deze bejaarde laat zich niet gauw uit het veld slaan, dan bellen we het (niet gratis) gewone nummer.

In dat geval krijg je eerst zo’n computer gestuurde mevrouw die (om je beter van dienst te kunnen zijn) je een keuzemenu voorschotelt.

Na driekeer intoetsen zat ik in de goeie wachtrij. Er waren 5 wachtenden voor me en dan is het altijd spannend of je binnen 15 minuten aan de beurt bent.

Dat lukte, na precies 14 minuten en 45 seconden werd ik doorverbonden. Naar een toestel dat in gesprek bleek te zijn. Waarschijnlijk hetzelfde dat via de gratis lijn ook al voortdurend in gesprek was.

Geweldig systeem. Ik kreeg meteen visioenen van talloze Nederlanders die dagelijks minuten lang aan de telefoon wachten om door te worden verbonden naar een toestel dat in gesprek is.

En dat allemaal vanwege de efficiëntie

Wakker

“Andere tijden”, het tv programma dat terug blikt op ons verleden had deze week een uitzending over het begin jaren vijftig van de vorige eeuw,toen de wederopbouw nog in volle gang was.

We zagen daarin zorgelijke huisvaders (en huismoeders) die zich afvroegen of ze zich de aanschaf van een regensjas of paar schoenen konden veroorloven.

In die tijd al snel een rib uit je lijf, omdat China nog een exportland was die dat soort zaken voor een paar centen produceerde hier naar toe verscheepte.

Inmiddels zitten we weer in een soort van crisis, roept minister Donner op tot matiging en vraagt de krant van wakker Nederland aan Mariza (19) en Stephanie (20)(beiden werkzaam in de schoonmaak) hoe zij op deze oproep reageren.

Zij vinden het “niet netjes”.

Ze vrezen dat ze minder leuke dingen kunnen doen en dat ze dan alleen nog maar werken om de rekeningen te kunnen betalen.

Ook Erwin (36) ziet de toekomst somber in. Hij vreest minder kleding te kunnen kopen en op te moeten letten bij de dagelijkse boodschappen.

Het zal nog een hele toer worden deze wakkere Nederlanders er van te overtuigen dat matigen geen levensbedreigende omstandigheid is.

Vispas

De grote vakantie is aangebroken en de kleinkinderen komen dus wat vaker langs.

Tijd genoeg dus om ook eens met opa een hengeltje uit te gooien.

Maar dan moet opa wel eerst even een vispas aanschaffen bij de plaatselijke hengelsportvereniging.

Alleen dan mag zijn kleindochter (jonger dan 13) gratis een hengeltje uitgooien.

Gelukkig mag je nog wel op straat voetballen, zonder lid te zijn van de KNVB.

Ook fietsen mag nog zonder lid te zijn van de KNWU.

Jeu de boulen mag ook nog zonder dat je een licentie hebt van de NJJB.

Maar volgens mij is dat slechts een kwestie van tijd en moet je binnenkort voor alles een vergunning hebben.

Want zo zien we het graag in Nederland.

Niets mag meer, tenzij je over een door de overheid (of door de overheid erkende instantie) verstrekte vergunning beschikt

Wedstrijdtenue

Naast toernooien op het dorpsplein worden er wekelijks ook jeu de boules toernooien op de camping georganiseerd. Drijvende kracht zijn Jan en Atie, die hier een sta-caravan hebben en 6 maanden in Barcarès doorbrengen.

Deelnemers zijn voor het grootste deel Nederlanders en wat voorbij komende Fransen.

Voordeel is dat de lat hier niet zo hoog ligt als op het dorpsplein en je dus wat sneller in de prijzen valt.

Die bestaan uit medailles en T-shirts, petten, shorts, rugzakjes met het logo van de camping, beschikbaar gesteld door de camping eigenaar.

Omdat ik die allemaal al wel een keer gewonnen had, kan ik (op basis van de gewonnen prijzen) een compleet camping wedstrijdtenue samenstellen.

Rode pet, wit T-shirt en rode short, allemaal met het camping-logo.

Afgelopen zondag leek het me een goed idee om het allemaal maar eens tegelijk te dragen. Had ik beter niet kunnen doen.

Dank zij mijn professionele uitstraling gebeurde me iets, dat me nooit eerder was gebeurd. Ik verloor alle drie mijn wedstrijden.

Bekeuring.

Van mijn dochter, die in mijn afwezigheid de post een beetje bijhoudt, begrijp ik dat ik een bedrag van 240,- euro moet overmaken aan de Nederlandse staat.

Bij niet tijdige overmaking wordt dit bedrag verhoogd tot 450,- euro.

Als reden voor de betaling wordt gegeven dat ik oneigenlijk gebruik heb gemaakt van de invoegstrook in de buurt van Purmerend.

Nu erger ik me ook altijd wezenloos aan mensen die bij files proberen voor te kruipen door over de invoegstrook te rijden en zich op het laatste moment proberen in te dringen, dus ik ben blij, dat de politie hier aandacht aanbesteed.

De bekeuring zou zeker nog hoger zijn uitgevallen als men hem had uitgereikt aan degene die de overtreding begaan had. Men had dan ongetwijfeld kunnen vaststellen dat de betrokkene ook geen wegenbelasting had betaald en ook niet verzekerd was.

Immers op het moment dat ze geconstateerd werd (13 april) bevond ik (met auto) 1500 km van de invoegstrook bij Purmerend. Er rijdt dus iemand anders rond met ‘mijn” kenteken platen.

Gelukkig kan ik mijn afwezigheid (met behulp van bankafschriften) bewijzen, maar ik moet er niet aan denken wat er met je gebeurd als je nog gewoon in Nederland bent.