Kampeerplezier

Kampingvrienden Coby en Dieter stonden dit voorjaar voor een niet onbelangrijke keuze.

Zou er een nieuwe voortent komen, wat Dieter graag wilde, of toch maar een nieuwe auto, waar Coby meer brood in zag.

Gelukkig hoeven we niet langer (tot het volgende voorjaar) in spanning te wachten op het uiteindelijke resultaat.

Coby stuurde al vast een foto van het bereikte compromis.

Nieuwe auto “met voortent”.

We wensen het echtpaar veel kampeerplezier met hun nieuwe combinatie.

Pech

Bleven de perikelen tijdens de terugreis vorig jaar nog beperkt tot een zorgeloze bedrading van de caravan stroomvoorziening (waardoor de remlichten het niet meer deden) en een spontaan uit de sponning vallen raam in de caravandeur (garantiewerk), dit jaar kregen we tijdens de terugreis het serieuzere werk voor de kiezen.

In de vorm van een klapband.

We waren net lekker op weg, toen (even voorbij Agde) de caravan een sprongetje leek te maken. Het spatbord zit los meldde mijn vrouw kijkende in de zijspiegel.

Hoe kan dat nu weer dacht ik nog, maar gelukkig naderden we net een vluchthaven, waar de de combinatie konden parkeren.

Lichte verbijstering maakte zich van ons meester toen we ontdekten dat de rechterband volledig was verdwenen en we de laatste honderd meter op de velg hadden afgelegd.

De communicatie via de praatpaal verliep voorspoedig, omdat men een bandje afdraaide waarop ik in het engels gestelde vragen mocht beantwoorden en als beloofd verscheen er binnen de 30 minuten de toegezegde assistentie.

Die monteerde vervolgens het reservewiel.

Omdat het ons niet verstandig leek om zonder reserve wiel verder te reizen meteen maar door naar de bandenspecialist die het op zijn beurt verstandiger leek om ook het broertje van de klapband te vervangen, zodat we op twee fonkelnieuwe banden onze reis konden vervolgen.

Die verliep vervolgens verder zonder problemen.

Wel een mooie gelegenheid om nu eindelijk eens die kekke oranje hesjes te dragen die we al  jaren achter in de auto hebben liggen.

Chambre de Hôte

Doen we de rit naar Nederland gewoonlijk in een dag, als we terug gaan naar Zuid-Frankrijk nemen we wat meer de tijd.

Omdat de Formule 1 hotels ons net iets te veel doen denken aan huizen van bewaring, kozen we dit keer voor een chambre de hôte, het franse equivalent van bed and breakfast.

De keuze was gevallen op Auberge Précontent (Alliers) dat gedreven werd door een Nederlands echtpaar. Men was 10 jaar eerder naar Frankrijk verhuisd.

Hun Auberge zag er erg idyllisch uit, lag aan een soort doorgaande weg, maar ver van de bewoonde wereld. Erg veel bomen en andere natuur,wat mooi is natuurlijk, maar 365 dagen per jaar stilte om je heen leek me iets te veel van het goede.

Het leuke van zo’n chambre de hôte is, dat het niet alleen logies en ontbijt omvat, maar dat je met de herbergier ook het avondeten kunt nuttigen.

Samen met de andere gasten.

Dat bleek een Frans echtpaar te zijn, waarvan de vrouw tot mijn verbazing niet alleen Engels, maar ook Duits sprak.

Reuze handig want als ik vastliep met mijn Frans (wat nog al eens wil gebeuren) kon ik altijd nog uitwijken naar Engels of Duits. Die laatste taal had ze overigens gestudeerd (om les te geven) maar haar kennis op dat gebied was enigszins vervaagd, zodat we later op de avond de avond nog even de naamvallen hebben doorgenomen.

Kortom lekker gegeten en leuke mensen ontmoet, kan ik iedereen aanraden zo’n chambre de hôte.

Het valt mee.

Volgens de Enkhuizer Krant valt het allemaal weer mee. Het aanvankelijke tekort bij de gemeente lijkt weer als sneeuw voor de zon verdwenen.

Dat wil zeggen dat de € 95.000 voor de plan van aanpak voor het digitaal parkeren er ook wel zal komen.

Of het plan ooit zal worden uitgevoerd is een tweede. In 2011 dreigen er weer enorme tekorten.

Voordeel daarvan is natuurlijk dat de verkiezingen volgens jaar ergens over kunnen gaan, met als inzet. Wie bespaart op wat?

In ieder geval kunnen we a.s zaterdag met een gerust hart richting Zuid-Frankrijk vertrekken.

Eenmaal daar aangekomen lijkt de Enkhuizer gemeentepolitiek altijd een stuk minder interessant dan tijdens het verblijf in Nederland.

Maar we blijven ons best doen om het te volgen.

Komkommers.

De gemeenteraad is even op vakantie, kamperen doen we pas weer in september, over jeu de boules valt ook weinig te melden en onze hond is overleden.

Kortom gebrek aan onderwerpen en dus komkommertijd. Ook op mijn weblog.

Daarom een foto uit April. Toen er nog sneeuw lag in de Pyreneeën.

Verder is ook de rivier Agly te zien die naast de camping loopt.

Was een paar dagen geleden ook op de t.v. te zien toen de tourkaravaan Barcarès passeerde.

Dieter’s feestje

Eerder schreef ik al onder dochters, dat er een enorme vitaliserende werking uitgaat van dochterbezoek op de camping.

Gewoonlijk slepen langkamperende de oudjes zich van dag tot dag, in afwachting van het moment dat ze weer naar huis mogen. Langskomende dochters maken het kamperen opeens een stuk dragelijker.

Al was het maar omdat hun opvattingen ten aanzien van de catering nauw aansluiten bij de diep gekoesterde wensen van velen.

Inmiddels heb ik de beschikking gekregen over wat fotografisch bewijsmateriaal, dat laat zien op welk uitbundige wijze de overwinning van Dieter in het jeu de boules toernooi werd gevierd.

Het zal iets te maken hebben met de Brabantse inslag van deze dochters, allen afkomstig uit Berg op Zoom.

Inmiddels zijn we naarstig op zoek naar campings in de buurt van Berg op Zoom voor het geval de reis naar Barcares ons teveel zou gaan worden.

Zover is het overigens nog lang niet, maar regeren is vooruitzien.

Met de vlam in de pijp.

Eind juni gaat de caravan voor twee maanden in de stalling in Barcarès. Omdat het bedrijf waar ze gestald wordt de caravan ophaalt, kunnen we zelf lekker vroeg weg.

Afgelopen zaterdag vertrokken we om zes uur. We hadden zo’n 1450 km voor de boeg. Uiteraard via de tolweg, want gang is alles.

De eerste 1350 km verliepen zonder noemenswaardige problemen en we lagen precies op schema, 8 uur thuis. Maar toen kwam knooppunt Oude Rijn.

Had het bord voor de afslag nu maar aangegeven dat daar een file stond, dan zouden we via Almere zijn gereden, maar er stond duidelijk GEEN FILE.

Een paar kilometer na de Rijnbrug stonden we vast en het duurde vervolgens anderhalf uur totdat we het knooppunt over waren.

Reden, bij een in aanbouw zijnde brugpeiler werden wat onduidelijke dingen gedaan met een tankauto en men had besloten dat ze daar een vluchtstrook en twee rijstroken voor nodig hadden.

Dus bleef er nog maar 1 rijstrook over voor iedereen die richting Amsterdam wilde.

Het blijft trouwens een hele klus die 1450 km in een dag. Eind augustus (als we weer terug gaan naar Barcares) doen we het wat rustiger aan en nemen we twee dagen de tijd.

Taart.

 

Na twee weinig flatteuze foto’s van mezelf, nu maar eens een leuke foto van Cathrien. Deze kreeg ik toegezonden en is tijdens haar verjaardag genomen.

Trots toont ze de taart die ze toen gekregen heeft.

Het op de taart staande getal heeft overigens niets met haar leeftijd te maken maar is volstrekt willekeurig gekozen.

Zitgedrag.

Naast magazijnbeheerder heeft Dieter ook de functie van hoofd centrale werkplaats bij ons op de camping, wat inhoudt, dat wij kampeermiddelen die gebreken vertonen bij hem ter reparatie kunnen aanbieden.

Het toeval wil dat ik deze vakantie tot tweemaal toe door een meegenomen tuinstoel ben gezakt. Volgens mij lag de oorzaak in het feit dat de stoelen meer dan 30 jaar oud waren en er dus sprake moest zijn van een zeker plasticmoeheid.

Fijngevoelig als hij is, wees Dieter er echter op dat Cathrien tot dusver door geen enkele stoel was gezakt. Naar zijn overtuiging had het bezwijken van de stoelen dan ook meer te maken met mijn ontzagwekkende postuur en zitgedrag.

Een en ander hield volgens hem in, dat hij niet in staat was de gebruikelijk garantie voor reparatie af te geven, tenzij ik schriftelijk zou vastleggen dat ik voor het resterende deel van de vakantie op de grond zou blijven zitten.

Een in mijn ogen volstrekt overbodige maatregel.

Inmiddels is de ene stoel vervangen en is de andere, dank zij de deskundige reparatie door Dieter weer volledig in gebruik.

Wel heb ik op zijn aanraden mijn zitgedrag wat aangepast, hetgeen hij bijna dagelijks komt controleren.

De aanpassing van mijn postuur aan de draagkracht van de stoelen verloopt wat minder voorspoedig.

Vizova.

Naast jeu de boules is vizova (vissen zonder vangen) een populair tijdverdrijf op onze camping.

Op de foto zien we de sympathieke achterhoeker Ron (met zijn persoonlijke waarnemer Cor) bezig zijn persoonlijk record aan te scherpen tot 45 uur.

Volgens Ron had hij deze vakantie zeker 50 uur kunnen vissen zonder iets te vangen, maar ontbrak het aan een waarnemer die bereid was hem om in de vroege ochtenduren te komen gadeslaan.

Een dergelijke waarnemer is namelijk essentieel wil de recordpoging erkent worden door de “Vereniging Voor Vissers Die (bijna) Nooit Iets Vangen.”

De onafhankelijke waarnemer dient namelijk niet alleen te bevestigen dat er niets is gevangen, maar ook dat er deugdelijk aas is gebruikt (met een blanke haak vissen is verboden) en zich in het viswater daadwerkelijk vissen bevinden.

Daartoe beschikt de waarnemer over een verrekijker waarmee hij het viswater afspeurt naar andere vissers en doorgeeft wanneer er door hun wel vis wordt gevangen. Reglementair wordt de recordpoging (tijdelijk) afgebroken als er gedurende 2 uur (door de andere vissers) geen vis in het betreffende water is gevangen.

Ron heeft zijn record gehaald in de rivier Agly met behulp van een bij de Aldi aangeschafte telescopische holglas werphengel. Lijntje van 0.30 mm en zwartwitte schuifdobber (type ruisvoorn). Een nummer 4 haak van onbekend merk.

Zijn aas bestond uit de mediterrane regenworm, afgewisseld met zagers uit de omgeving van Argeles sur Mer. Meer gegevens op de website van de vereniging van vissers die nooit iets vangen. (VVVDNIV)

Desgevraagd liet Ron weten dat hij vastbesloten was om volgend jaar zijn record nog scherper te stellen.

Waarnemer Cor liet daarentegen weten alleen nog maar beschikbaar te zijn als de middelen ter bescherming tegen muskietensteken een merkbare verbetering zouden hebben ondergaan.