Ondeugend.

Grote vraag was natuurlijk hoe Joris zou reageren op de terugkeer naar zijn land van herkomst en met name op de camping waar we hem hadden gevonden.

Al was hij nooit weggeweest.

Zelfverzekerd beplaste hij al de plekken waar hij voordien ook al had geplast.

Zijn zelfvertrouwen is ook enorm toegenomen. Bleef hij voorheen braaf op de onze kampeerplek zitten, tegenwoordig gaat hij af en toe op zoek naar andere hondjes om mee te spelen.

Maar dat niet alleen. Onlangs deed hij zelfstandig onderzoek naar de onderkant van een dichtbij geparkeerde camper om vervolgens voldaan, maar besmeurd met olie, terug te keren.

Toen ik hem daarover bestraffend toesprak, deed hij wat elke verstandige hond zou doen.

Mijn tirade aanhoren vanuit een veilige positie.

Hij weet dus inmiddels ook wie er bij ons echt de baas is.

Ragebol

Er was geen ontkomen aan, Joris moest naar de Franse kapper.

Ik probeerde het nog wat uit te stellen, maar in dat soort situaties beslissen vrouwen.

Op 2 september werd de afspraak gemaakt en mocht ik toezien hoe mijn vrolijke ragebol werd omgetoverd tot een keurig (maar in mijn ogen enigszins verwijfd) frans hondje.

Ik moet zeggen, hij liet de schoonheidsbehandeling kalm en manmoedig over zich heen komen. Vrouw verrukt over het resultaat, ik minder, waardoor tussen ons een zekere verkoeling is opgetreden.

In ieder geval heb ik Joris beloofd dat hij nooit meer naar de Franse kapper hoeft en dat ik hem in het vervolg wel zelf zal knippen.

Uiteraard kan ik dat niet zo mooi als die Franse kapster, maar ik hoef nu eenmaal geen tentoonstellingshondje en heb liever een ragebol.

Kaarsvet

De Franse middagen zijn achter de rug en ik moet zeggen, ik ben niet ontevreden. We hadden wat collega boulers van verenigingen uit de regio uitgenodigd om een middagje te komen spelen en daar is leuk op gereageerd.

Alleen die andere club in onze plaats liet het afweten, zal wel iets te maken hebben met onderlinge wedijver.

Om het gezellig te houden hadden we alle consumpties  (inclusief wijn en pastis) op 50 cent geprijsd en daar werd driftig gebruik gemaakt.

Alles liep dan ook op rolletjes, zij het dat op de slotavond toch nog een dramatische gebeurtenis plaatsvond.

Voor de gezelligheid hadden we een kaars op de stamtafel gezet. Die was beginnen te druipen. Verder geen probleem ware het niet dat onze Joris onder die tafel positie had gekozen en het (roze) kaarsvet in zijn krullen was gedropen.

Dat wordt dus knippen, tenzij iemand een middel weet waarmee je kaarsvet  uit een haardos kan verwijderen.

Ik houd me aanbevolen voor suggesties.

Hele Klus

Op de jeu de boulesclub waar ik juli en augustus speel is Joris inmiddels een vertrouwde verschijning geworden.

Hij gedraagt zich daar zo als het hoort, dat wil zeggen hij komt niet op de banen maar blijft netjes op de paden lopen.

De meeste leden kennen hem inmiddels bij naam en verbazen zich over het feit dat zij zo goed Hollands verstaat.

Een klein misverstand heb ik wel uit de weg moeten ruimen. Elk jaar organiseert mijn JBC de zogenaamde Franse dagen.

Even dacht Joris dat dit ter ere van hem gebeurde (per slot van rekening is hij de enige Fransman op de club)  maar ik heb hem er toch van weten te overtuigen, dat we zoiets alleen voor de gezelligheid van de spelende leden doen.

En hoewel hij spelers en het spel nauwlettend in de gaten houdt en vanwege zijn afkomst meer dan gebruikelijke kennis van de spelregels heeft, zelf meespelen doet hij niet.

Zoals de foto laat zien is de vacht van Joris is inmiddels weer behoorlijk aangegroeid, zodat (als we in september weer naar Frankrijk gaan) het ook weer tijd is voor de kapper.

Om hem “ïn model” te laten knippen.

Ik zie dat moment met angst en vreze tegemoet, omdat de Franse kapsters nogal geneigd zijn om overal poedeltjes van te maken, terwijl ik Joris toch liever zie als een kleine, maar stoere Hollandse hond.

Het zal nog een hele klus worden de kapster er van te overtuigen hoe we hem willen hebben.

Achterstallige onderhoud.

De verbluffende snelheid waarmee de eigenaar van Eros (nu Joris) afstand deed van haar (net een jaar oude) hondje had ongetwijfeld te maken met de algehele staat van onderhoud waarin Joris verkeerde.

Hoewel ze ons bereidwillig demonstreerde hoe eenvoudig het was hem te knippen, had ze dat zelf de afgelopen maanden niet gedaan. Zijn vacht zat dan ook vol met tisten en dat was niet alleen gekomen tijdens de drie weken dat hij als vermist was opgegeven.

Daar moesten specialisten aan te pas komen die in Frankrijk als en toileteuse door het leven gaan. Vaag hoopte ik dat die over wondermiddelen zou beschikken en dat er alleen een schaar aan te pas zou komen, maar die hoop bleek ijdel.

Eén blik op Joris en ze greep de tondeuse. Binnen een half uur lag 2/3 van de hond die we hadden geadopteerd op de grond.

De gezellige wolbaal was omgetoverd klein mager hondje met nauwelijks haar. Alleen staart en kuifje bleven gespaard.

Het zou allemaal weer goed komen werd ons verzekerd ze. Als wij de zaak een beetje zouden bijhouden had hij in september meer dan voldoende haar om er een “model” in te knippen.

Joris zelf was overigens danig in zijn sas met zijn metamorfose. Bevrijdt van zijn vilten ondergoed was hij meteen een stuk levendiger, hoewel slapen nog steeds zijn favoriete tijdverdrijf is.

Joris

In de hoek van de camping lag een baaltje wol, dat bij nadere beschouwing een hond bleek te zijn. Kennelijk was hij daar achter gelaten. Cathrien, vervuld van meelij bracht water en koekjes, maar de stumper reageerde nauwelijks.

Eigenlijk wilde Cathrien hem toen al adopteren, maar gelukkig kwam de campingbaas voorbij die zich over het beestje ontfermde.

Een dag op wat later zagen we hem over de camping banjeren. Gewassen, dat wel, maar nog steeds als een baal wol.

De campingbaas had hen toevertrouwd aan de barjuffrouw, maar die had ook geen tijd voor hem dus zwierf hij maar wat rond en toen ik hem een paar dagen ‘s avonds laat tegen kwam in de motregen nam ik hem maar mee naar de caravan.

Omdat de camping Floride heet, noemden we hem voorlopig maar even Floris. Maar Joris bleek uiteindelijk toch net even eenvoudiger en dat is het uiteindelijk geworden.

Cathrien blij, want het was een leuk hondje. Het goede formaat en lekker rustig, maar adopteren gaat niet zomaar.

Honden hebben een eigenaar, maar die is eenvoudig te traceren dankzij de chip die elke hond tegenwoordig onderhuids krijgt ingebracht.

Op naar de dierenarts dus, waar de chip werd uitgelezen en de eigenaresse getraceerd. Die kwam binnen 20 minuten langs. Volgens haar was hij drie weken daarvoor gestolen, maar als wij Joris (die Eros bleek te heten) wilden houden, vond ze het ook niet erg, want de kinderen waren het verlies inmiddels te boven.

En sindsdien zijn we dus eigenaar van een kleine baal wol die nodig naar de kapper moet.

Corgi time

Onze Jet was een Corgi en als we weer een hond nemen, dan zal het ook weer een Corgi zijn.

Daarom voor de verandering even een filmpje over Corgi’s.

Die kun je bijna alles leren, zoals het bijgaande filmpje duidelijk maakt.

Jet leek overigens nog het meest op het rechtse hondje, dat zich ook weinig aantrekt van het gedoe om haar heen.

Versnaperingen.

Omdat we altijd goed voorbereid gaan kamperen, hadden we na Jet’s overlijden nog zakken vol met hondenversnaperingen.

Cathrien bedacht daarvoor de volgende eenvoudige oplossing.

Zodra een hond (met baasje) terugkeert van een wandeling naar het strand, roept Cathrien hem bij haar om hem te belonen.

Met als logisch gevolg dat Bas, Luna, Omar en Bikkel als ze langs onze plek komen automatisch afbuigen om te controleren of er ook deze keer iets in de aanbieding is.

Op de foto wachten Luna en Omar geduldig af wat die Hollandse mevrouw nu weer voor ze in petto heeft.

Aanvankelijk dacht ik nog “dat houdt vanzelf op”, maar de voorraad lijkt onuitputtelijk en ik verdenk Cathrien er van dat ze hem regelmatig aanvult.

Ma chienne est décédée

Helaas liet Jet zich maar twee keer verleiden een stukje paté op te eten waar een pil in verborgen was.

Onze aanvankelijke opluchting maakte dan ook al snel plaats voor nieuwe zorgen.

Het toedienen van medicijnen werd een regelrechte kwelling voor het doodzieke dier.

Het oogwit was inmiddels ooggeel geworden.

Een teken dat haar lever niet meer goed functioneerde, wat waarschijnlijk ook de reden was dat ze resoluut alle voedsel weigerde.

In veertien dagen had Jet niet meer dan twee kleine stukjes paté gegeten en zagen we haar zienderogen verzwakken.

Daarmee was ze op weg naar een einde, dat ze na twaalf jaar trouwe dienst niet verdiende en besloten we om haar te laten inslapen. Op 28 april.

Een waardig en sereen eind voor een kleine hond met geen groot hart. Die vrienden maakte met iedereen die ze ontmoette.

De goede herinneringen, die we aan haar hebben, blijven we bij ons dragen.

Paté

In Frankrijk ben je als dokter geen knip voor de neus waard als je niet bij elke klacht van je patiënt een passend medicijn voorschrijft.

Zou hij dat nalaten, dan veronderstelt de gewone Fransoos dat zijn klacht niet serieus wordt genomen en dat dient tegen elke prijs te worden vermeden.

Is het in Nederland nog wel eens zoeken naar een apotheker, in Frankrijk zie je overal een bordje pharmacie en zijn de medicijnboeren ruim vertegenwoordigd.

Wat voor mensen goed is, geldt natuurlijk ook voor dieren en dus hebben we voor Jet ook een reeks pillen gekregen die haar herstel definitief moeten maken.

Als die op zijn, moeten we weer terug voor nieuwe pillen, die de schade die de eerste hebben aangericht weer moeten herstellen.

Helaas is Jet (zelfs na lang op haar op haar inpraten) niet overtuigd van het nut van die dingen, zodat ze weigert  om ze in te nemen.

We moeten dus onze toevlucht nemen tot een list.

In Nederland verpakken we ze in een plakje goedkope leverworst (van de Lidl), maar die leverworst hebben ze niet in Frankrijk, dus vermommen we ze in paté.

En nu maar hopen dat Jet hierdoor geen verbeelding krijgt en bij thuiskomst geen leverworst meer wenst, maar uitsluitend verfijnde Franse vleeswaren.