Gelukt.

Dit voorjaar was mijn streven om me tenminste eenmaal los te worstelen uit de grauwe jeu de boules middelmaat waar ik me gewoonlijk in bevind.

Door tenminste 3 partijen te winnen tijdens het wekelijkse toernooi op het pleintje in Barcarès.

En ziedaar, precies op de laatste dag is me dat gelukt.

Niet eens 3, maar meteen 4 gewonnen partijen, zodat ik meteen bij de eerste 10 eindigde.

Een nette achtste plaats waarmee ik toch mooi 60 franse medespelers achter me liet.

Het leverde nog geld op ook, maar liefst 8 euro aan prijzengeld.

Als bewijs, de uitslag zoals mijn Franse vrienden hem wekelijks op hun site publiceren.

Ook de foto heb ik van hun site geplukt.

Van de derde partij, die we overigens maar nipt met 13-12 wonnen.

Middelmaat.

Door de problemen met onze Jet was er van boulen op het plein niet veel terecht gekomen en worstelde ik dus nogal met de nieuwe terreinomstandigheden.

Dat is inmiddels wat verbeterd en heb ik me kunnen terugvechten tot de grauwe middelmaat.

Dat heeft als voordeel dat mijn medespelers niet langer verstijven als ze merken dat ik bij hun ben ingedeeld.

Veel meer dan de middelmaat zit er echter niet in, vrees ik.

Tijdens het toernooi op dinsdagmiddag hoop ik ooit eens 3 van de 4 partijen te winnen.

Maar om voor het prijzengeld in aanmerking te komen moet je ze alle vier winnen.

Dat lijkt me voorlopig nog iets te hoog gegrepen, maar je weet nooit.

Als het zover is laat ik het zeker weten.

Zijwind.

Afgelopen zaterdag viel me de eer te beurt om op het plein met Mr. Henry te mogen spelen.

Je wordt dan onmiddellijk middelpunt van een spektakel, omdat Henry er van houdt om iedereen bij het spel te betrekken. Passanten, toeschouwers en medespelers.

Tussentijds levert hij ook nog commentaar op de verrichtingen op andere banen. Helaas is het meeste van zijn commentaar (in Catelaans/Franse tongval) niet aan mij besteed, maar mijn andere medespeler kon zijn woordje goeddoen, dus ontstond er een levendige discussie (die met veel armgebaren gepaard ging) tot groot genoegen van de talloze omstanders.

Henry’s rol was tireur. Dat wil zeggen, degene die geacht wordt de “op punt” liggende ballen van de tegenpartij weg te schieten.

Omdat hij het spel niet echt op de voet volgt, maar hoofdzakelijk bezig is om de vrouwelijke omstanders te vermaken, moest hij keer op keer tot de orde geroepen worden.

Hij rukte zich dan los van zijn toehoorders, liet zich de boule in kwestie al aanwijzen en sprak op plechtige toon (maar voor iedereen te verstaan). “Die is vertrokken”.

Negen van de tien keer maakte hij die voorspelling nog waar ook. De ene keer dat het niet lukte haalde hij zijn schouders op en weet de mislukking aan zijwind.

Goed gesprek.

Omdat er later in de middag een koude wind begon op te steken en ik alleen maar in T shirt naar het plein was gegaan bracht Cathrien (attent als altijd) mijn fleece jasje na.

Ze bleef even zitten om de verrichtingen te kunnen volgen.

Binnen de kortste keren was ze in een druk gesprek verwikkeld met de Franse dame naast haar.

Opmerkelijk, omdat Cathrien maar een paar woorden Frans spreekt.

Maar zoals een Engelse kennis van ons het uitdrukte. Cathrien kan zich (met haar ogen) in elke taal uitdrukken.

Voor de meeste Fransen is het ondenkbaar dat buitenlanders ze niet zouden begrijpen omdat ze de taal niet spreken.

Het wordt pas gevaarlijk als ze vragen gaan stellen die je niet met oui of non kunt beantwoorden.

Cathrien verstaat als geen ander de kunst om aan te voelen wat haar gesprekspartner van haar verwacht en ze begripvol aan te kijken.

Zodat haar Franse gesprekspartner met genoegen terug zal denken aan haar gesprek met die vriendelijke Hollandse mevrouw, zonder zich te realiseren dat ze als enige aan het woord geweest was.

Concours.

Het eerste dinsdagmiddag toernooi zit er weer op en met een beetje geluk heb ik opnieuw de poedelprijs gewonnen. Dat hoor ik dan volgend week wel.

Deze keer heb ik een excuus, ze hebben het terrein veranderd.

Vorig jaar bestond de toplaag nog uit tot poeier gegooide steenslag waarop je elke oneffenheid kon zien. Nu hebben ze alles bedekt met een laag grove steenslag.

Dat geeft mooie effecten. Ballen die bij het neerkomen plotseling een hoek van 45 graden maken.

Alleen de tireurs hebben er weinig last van. De pointeurs daar en tegen worstelen nog met de nieuwe omstandigheden. Rollen gaat zelden goed en gegooide ballen smoren soms in een dikke laag steenslag.

Kon je vorig jaar nog verontwaardigd “caillou” (kiezel) roepen je als een bal verkeerd gooide, dit jaar is dat zinloos omdat het terrein alleen maar uit “cailloux” bestaat.

Enfin, toch een geslaagde middag. Mme Hopopop, die Eveline bleek te heten was te spreken over het stukje dat ik over haar had geschreven en ook Jean-Paul had gekeken en was onder de indruk. We zijn weer een klein beetje thuis.

Leien dakje

Als in Nederland de terrassen volstromen, wil in Barcarés nog wel eens de regen naar beneden stromen. Dat was vorig jaar het geval en het herhaalde zich dit jaar.

Eerste Paasdag regende het pijpenstelen.

Dat heeft in het begin wel iets charmants, kijk ons eens afzien, maar na een tijdje verveelt het toch.

Regen op een caravan dak maakt namelijk nog al wat lawaai. Gelukkig hebben we een meter boeken mee, dus de dag komen we wel door.

Tweede paasdag is gelukkig weer normaal. Blauwe lucht en temperaturen boven de twintig.

‘T is maar dat U beseft dat niet alles van een leien dakje gaat in Barcarés.

Nog even

Over anderhalve maand reizen we af naar Barcares om daar weer (in korte broek) jeu de boules te spelen.

Drie maanden lang wat minder over de Enkhuizer politiek en wat meer over jeu de boules.

Om alvast in de stemming te komen, kijk ik af en toe op hun site.

Verrassend is echter, dat er vanuit Frankrijk ook naar mijn site wordt gekeken.

Als U wilt weten hoe dat er uitziet, klik dan hier.

U ziet dan een door Google gemaakte vertaling in het Frans.

Kennelijk willen daar ze ook op de hoogte blijven over hoe het mij vergaat.

En nu maar hopen, dat ze het niet over de Enkhuizer politiek met me willen hebben. Dat is in het Nederlands nauwelijks uit te leggen, laat staan in het Frans.

Boule Barcaresienne.

Ik schreef er al eerder over, het toernooi dat ze elke dinsdag (van april tot oktobers) in Barcares organiseren. Toen ik vorig jaar de eerste keer meedeed waren er zo’n 50 deelnemers. Afgelopen september waren het er al meer dan 70.

Inmiddels hebben ze een heuse website met foto’s van deelnemers en winnaars. Misschien leuk om ook eens te kijken. Een directe link vindt U aan de rechterkant onder Boule Barcaresienne, maar als Uw Frans te wensen overlaat kunt U beter Google laten zoeken naar “bouleroule.ifrance.com”. (Zonder aanhalingstekens natuurlijk).

Google vindt dan niet alleen de pagina, maar vraagt ook of ze de inhoud ervan moet vertalen.

Die vertaling is niet perfect, maar het is wel duidelijk wat de bedoeling is.

Mme Hopopop.

Vorige jaar speelde ik een partij, waarbij de milieu van de tegenpartij haar tireur bij de les hield door “hop hop hop” te roepen zodra ze van mening was dat een boule diende te worden weggeschoten.

Omdat ik haar naam niet kende, zei ik de eerstvolgende keer dat ik haar zag, Bonjour, Mme Hopopop. In het voorjaar heb ik haar en haar man niet gezien, maar in september waren ze er weer. Het toeval wilde, dat ik dit keer met haar moest spelen.

En inderdaad, als ze vond dat er getireerd moest worden (een moment dat ik vanwege faalangst het liefst zo lang mogelijk uitstelde) werd ik met “hopopop” tot de orde geroepen.

Gelukkig ging het tireren vrij goed, ik bakte er zelfs meer van dan de (Franse) tireur van de tegenpartij.

Die begroette me de volgende dag dan ook met een joviaal “Bonjour Hopopop, Ça va?”.

Casquette.

Hoewel ik toch vrij regelmatig meespeel, hebben ze in Barcares nog nooit gevraagd of ik lid wilde worden. Een vraag die in Nederland al snel gesteld wordt. Waarschijnlijk omdat ze al zat leden hebben, waarvan het meerendeel alleen komt opdagen als er uitjes zijn. Bovendien is er meer dan voldoende ruimte om te spelen en hoeft er dus niemand langs de kant te zitten.

Om toch iets terug te doen heb ik dan maar een clubpet (casquette) gekocht. Mooie blauwe pet met het wapen van Barcares er op. Daarboven een roodgele band. Ook de kleuren van de Enkhuizer vlag, dus die pet kan ik overal dragen.

Grappig genoeg ben ik (als niet lid) de enige die zo’n pet op heeft. Het zal toeval zijn, maar sinds ik die pet heb is mijn zelfvertrouwen toegenomen en speel ik dus beter.

Benieuwd of dat effect zich ook in Nederland voortzet of dat ik weer terug val naar de gebruikelijke middelmaat.