Kaarsvet

De Franse middagen zijn achter de rug en ik moet zeggen, ik ben niet ontevreden. We hadden wat collega boulers van verenigingen uit de regio uitgenodigd om een middagje te komen spelen en daar is leuk op gereageerd.

Alleen die andere club in onze plaats liet het afweten, zal wel iets te maken hebben met onderlinge wedijver.

Om het gezellig te houden hadden we alle consumpties  (inclusief wijn en pastis) op 50 cent geprijsd en daar werd driftig gebruik gemaakt.

Alles liep dan ook op rolletjes, zij het dat op de slotavond toch nog een dramatische gebeurtenis plaatsvond.

Voor de gezelligheid hadden we een kaars op de stamtafel gezet. Die was beginnen te druipen. Verder geen probleem ware het niet dat onze Joris onder die tafel positie had gekozen en het (roze) kaarsvet in zijn krullen was gedropen.

Dat wordt dus knippen, tenzij iemand een middel weet waarmee je kaarsvet  uit een haardos kan verwijderen.

Ik houd me aanbevolen voor suggesties.

Oliebollentoernooi

Vlak voor de jaarwisseling organiseert de Petanque Vereniging Enkhuizerzand altijd haar oliebollentoernooi.

Uiteraard zijn we daarbij aanwezig, hoofdzakelijk vanwege de oliebollen en de gezelligheid. ‘

Bitter koud, maar er waren toch nog 14 man/vrouw komen opdagen en dat zie ik de Enkhuizer Beachvolleyballers ons nog niet nadoen.

Vanwege de kou uiteindelijk maar twee wedstrijden gespeeld, zodat de wisselbeker tenminste kon worden uitgereikt.

Tot mijn grote schrik bleek ik de winnaar, zodat de kobaltkleurige beker een jaar lang mijn schoorsteenmantel zal sieren en ik gedwongen zal zijn te verklaren hoe hij in mijn bezit is gekomen.

Promotietoernooi

Afgelopen zondag promotietoernooi bij de Drommedaris.

De opkomst was niet wat we hadden verwacht, maar alle begin is moeilijk.

In ieder geval uiterste concentratie bij onze gasten, de Lutjebroeker All Stars.

Perspectief

Het Galm+ project van de gemeente prijst zichzelf aan als een “bewegingsintroductieprogramma waarin men de deelnemers gedurende 12 weken kennis laat maken met verschillende vormen van sport, bewegen en spel. Met als voorbeelden volleybal, tennis, badminton, basketbal, slagbal en circuitvormen.”

Uiteraard in samenwerking met allerlei instanties in de gezondheidszorg.

Nu ben ik geen arts, maar ik kan me niet voorstellen dat een dokter tegen een 70 jarige zegt, U hebt tot dusver een bewegingloos bestaan geleid, tijd dat U eens wat aan basket- of volleyball gaat doen.

Wat meer wandelen of fietsen ligt (denk ik) meer in de lijn der verwachting.

Maar om te wandelen of te fietsen heb je natuurlijk geen organisatie nodig die dat “aanstuurt” of “begeleid”.

En om het bestaan van zo’n organisatie te rechtvaardigen blaas je gewoon haar activiteiten een beetje op.  Geen raadslid die dat door heeft, of vragen over stelt.

Dat aansturen en begeleiden kost natuurlijk geld. Er is 30.000 euro voor uitgetrokken. Maar ook de deelnemer betaalt mee. Om precies te zijn 36 euro voor een traject van 12 weken.

Laten we deze bedragen even in perspectief plaatsen. De enig overgebleven Jeu de Boules club in Enkhuizen (Enkhuizerzand) heeft de gemeente nog nooit een cent gekost.

Voor de bijdrage die de gemeente vraagt in het Galm+ project kun je daar 2 jaar lang 3 keer in de week jeu de boules spelen.

Lekker in de buitenlucht.

Maar niet met teveel natuurlijk, want er zijn maar vier baantjes en voordat je het weet moet je als gemeente weer een lapje grond ter beschikking stellen.

Carreau

De twee basistechnieken bij jeu de boules zijn plaatsen (pointer) en schieten (tirer). Dat laatste is natuurlijk het leukste, maar meteen ook het moeilijkste en daarom niet iedereen gegeven.

Is het wegschieten van een bal van de tegenpartij al leuk, nog leuker is het als jouw bal de plaats inneemt van de weggeschoten bal. Carreau heet dat.

Lukt de recreatie bouler maar een dood enkele keer, de profs hebben er wat minder moeite mee.

Beelden zeggen meer dan woorden, dus een filmpje over de mooiste schoten uit een halve finale tussen Frankrijk en Italie.

Bestaansrecht.

Nadat ik er de afgelopen 3 maanden aan gewend was geraakt dat, als ik jeu de boules wilde spelen, er zo’n 40 tot 50 man beschikbaar waren die dat ook wilden, was het even schrikken toen ik me afgelopen zondag weer bij mijn kluppie in Bovenkarspel meldde. Prachtig weer, maar slechts 13 liefhebbers. Een zorgelijke ontwikkeling lijkt me.

Achteraf bleek, dat een behoorlijk aantal recreatiespelers er de voorkeur aan had gegeven om mee te doen aan een toernooi elders in Stede Broec en ook wat sportievelingen waren afgereisd naar een toernooi met wat meer allure.

Het zou mooi zijn als het bestuur van de “Drommedaris” over dit soort ontwikkelingen eens met zijn leden in gesprek ging.

Die mogelijkheid is er, want ze beschikken sinds kort over een weblog waarop ook gewone leden hun mening kenbaar kunnen maken, zodat er een soort dialoog zou kunnen ontstaan.

Mijn indruk is echter, dat het bestuur dit ziet als een gevaarlijke nieuwigheid en het liefst communiceert in de vorm van “mededelingen” in het (elke twee maanden verschijnende) clubblad.

In mijn opvatting vormen recreanten de basis voor elke gezonde jeu de boules club en moeten je inspanningen er op gericht zijn die te behouden en aan te trekken.

Zodra je club alleen nog maar aantrekkelijk is voor sportievelingen, verlies je draagkracht en komt ook je bestaansrecht in gevaar.

Gelukt.

Dit voorjaar was mijn streven om me tenminste eenmaal los te worstelen uit de grauwe jeu de boules middelmaat waar ik me gewoonlijk in bevind.

Door tenminste 3 partijen te winnen tijdens het wekelijkse toernooi op het pleintje in Barcarès.

En ziedaar, precies op de laatste dag is me dat gelukt.

Niet eens 3, maar meteen 4 gewonnen partijen, zodat ik meteen bij de eerste 10 eindigde.

Een nette achtste plaats waarmee ik toch mooi 60 franse medespelers achter me liet.

Het leverde nog geld op ook, maar liefst 8 euro aan prijzengeld.

Als bewijs, de uitslag zoals mijn Franse vrienden hem wekelijks op hun site publiceren.

Ook de foto heb ik van hun site geplukt.

Van de derde partij, die we overigens maar nipt met 13-12 wonnen.

Middelmaat.

Door de problemen met onze Jet was er van boulen op het plein niet veel terecht gekomen en worstelde ik dus nogal met de nieuwe terreinomstandigheden.

Dat is inmiddels wat verbeterd en heb ik me kunnen terugvechten tot de grauwe middelmaat.

Dat heeft als voordeel dat mijn medespelers niet langer verstijven als ze merken dat ik bij hun ben ingedeeld.

Veel meer dan de middelmaat zit er echter niet in, vrees ik.

Tijdens het toernooi op dinsdagmiddag hoop ik ooit eens 3 van de 4 partijen te winnen.

Maar om voor het prijzengeld in aanmerking te komen moet je ze alle vier winnen.

Dat lijkt me voorlopig nog iets te hoog gegrepen, maar je weet nooit.

Als het zover is laat ik het zeker weten.

Zijwind.

Afgelopen zaterdag viel me de eer te beurt om op het plein met Mr. Henry te mogen spelen.

Je wordt dan onmiddellijk middelpunt van een spektakel, omdat Henry er van houdt om iedereen bij het spel te betrekken. Passanten, toeschouwers en medespelers.

Tussentijds levert hij ook nog commentaar op de verrichtingen op andere banen. Helaas is het meeste van zijn commentaar (in Catelaans/Franse tongval) niet aan mij besteed, maar mijn andere medespeler kon zijn woordje goeddoen, dus ontstond er een levendige discussie (die met veel armgebaren gepaard ging) tot groot genoegen van de talloze omstanders.

Henry’s rol was tireur. Dat wil zeggen, degene die geacht wordt de “op punt” liggende ballen van de tegenpartij weg te schieten.

Omdat hij het spel niet echt op de voet volgt, maar hoofdzakelijk bezig is om de vrouwelijke omstanders te vermaken, moest hij keer op keer tot de orde geroepen worden.

Hij rukte zich dan los van zijn toehoorders, liet zich de boule in kwestie al aanwijzen en sprak op plechtige toon (maar voor iedereen te verstaan). “Die is vertrokken”.

Negen van de tien keer maakte hij die voorspelling nog waar ook. De ene keer dat het niet lukte haalde hij zijn schouders op en weet de mislukking aan zijwind.

Goed gesprek.

Omdat er later in de middag een koude wind begon op te steken en ik alleen maar in T shirt naar het plein was gegaan bracht Cathrien (attent als altijd) mijn fleece jasje na.

Ze bleef even zitten om de verrichtingen te kunnen volgen.

Binnen de kortste keren was ze in een druk gesprek verwikkeld met de Franse dame naast haar.

Opmerkelijk, omdat Cathrien maar een paar woorden Frans spreekt.

Maar zoals een Engelse kennis van ons het uitdrukte. Cathrien kan zich (met haar ogen) in elke taal uitdrukken.

Voor de meeste Fransen is het ondenkbaar dat buitenlanders ze niet zouden begrijpen omdat ze de taal niet spreken.

Het wordt pas gevaarlijk als ze vragen gaan stellen die je niet met oui of non kunt beantwoorden.

Cathrien verstaat als geen ander de kunst om aan te voelen wat haar gesprekspartner van haar verwacht en ze begripvol aan te kijken.

Zodat haar Franse gesprekspartner met genoegen terug zal denken aan haar gesprek met die vriendelijke Hollandse mevrouw, zonder zich te realiseren dat ze als enige aan het woord geweest was.