Klus

Al met al is het nog een hele klus om twee blogs aan de praat te houden.

Potpourri dat gaat over persoonlijke belevenissen (waaronder uiteraard jeu de boules) is afgelopen week de 20.000 bezoekers gepasseerd.

Omdat er niet elke week iets valt te melden op jeu de boules gebied gooi ik er af en toe ook maar wat commentaar op de landelijke politiek tussendoor.

Mijn andere blog, Prietpraat, gaat vrijwel uitsluitend over de locale politiek en dat laat zich iets makkelijker schrijven.

De bezoekers aantallen daar zijn verbijsteringwekkend. Begonnen op 1 oktober staan we nu al boven de 9000 bezoekers. Vrijwel zeker komen we in twee maanden boven de 12000 bezoekers uit.

Er moeten nodig wat nieuwe filmpjes geplaatst worden en ook het muziek aanbod moet worden uitgebreid.

Genoeg te doen dus en het begint dan ook al aardig op werk te lijken. Ik hoop maar dat ik het tot mijn 67ste kan volhouden.

Geld terug

Eindelijk lag hij in de bus. De brief van de Officier van Justitie. Hij had nog eens naar het dossier gekeken liet hij weten.

De kleine jokkebrok. Hij had eerder al laten weten dat de door mij aangedragen feiten hem worst waren, hij had immers bewijs in de vorm van een visuele waarneming.

Maar iemand op het kantongerecht had hem er waarschijnlijk op gewezen dat zijn bewijsvoering wel erg magertjes was vergeleken met hetgeen ik naar voren had gebracht en dus koos hij eieren voor zijn geld.

In officieel Nederlands, hij was bereid de aan mij opgelegd sanctie te vernietigen.

Ik zou mijn geld terug krijgen. Eind goed al goed.

Toch blijft er iets knagen. Het was in dit geval eenvoudig om aan te tonen dat ik de geconstateerde overtreding niet had gemaakt.

Maar als er morgen weer een brief in de bus valt met de mededeling dat ik in Maastricht ben waargenomen, (terwijl die dag de hele dag thuis ben geweest) hoe bewijs ik dan dat ik thuis ben geweest en niet in Maastricht.

Altijd wat

Erg veel ervaringen met ziekenhuizen heb ik niet. Op mijn 22ste heb ik er 5 weken in gelegen vanwege een bedrijfsongeval.

Geen goede herinneringen. Na een week was ik “lopend” patient, maar ik mocht niet weg. Er was van alles niets, het eten vreselijk en met 6 man op een zaal.

Hoe anders is dat vandaag.

1 of 2 persoonskamers. Telefoon, TV, radio en overal hotspots voor de broodnodige internetverbinding. Keuze menu en een elektrisch verstelbaar bed.

Het paradoxale is natuurlijk dat je vroeger vanwege het ongemak zo snel mogelijk weg wilde, maar de dokter dat niet toestond.

Nu zou je, vanwege het gemak nog best een dagje willen uitzieken, maar wekt de dokter de indruk dat hij ze zo snel mogelijk wil lozen.

Zo is er altijd wat.

Bij AZ

Zaterdagmorgen om 10 uur naar Schellinkhout vanwege de topper Schellinkhout E2 tegen Valken E1.

In mijn ogen een topper omdat mijn kleindochter als enige meisje in E1 van de Valken speelt.

Leuk knus veld met twee oubazen langs de lijn die je vriendelijk goedemorgen wensen als je het terrein op komt.

Dat is dan weer het leuke van zo’n dorp, daar wensen ze iedereen die ze tegen komen een goede morgen.

Leuke wedstrijd. De Valken kwamen met 4-0 voor, lieten het daarna een beetje lopen zodat Schellinkhout terug kon komen tot 4-3, maar uiteindelijk werd het toch weer 7-4 voor de Valken.

Bij het verlaten van het veld passeerde mijn kleindochter een van de oubazen.

“Goed gespeeld” zei hij, “als je zo doorgaat kom je nog wel bij AZ”.

Stiekem denk ik dat ook wel eens, maar het is goed dat ze het nu eens van een vreemde hoort.