Suuurdjeon

In de Pink Panter speelt Peter Sellers de pedante Parijse politie-inspecterui Clouseau, die overal chaos veroorzaakt zonder dat hij zich daarvan bewust lijkt te zijn. Ook zijn uitspraak van het Engelse taal leidt regematig tot moeilijkheden. Als hij een kamer zoekt vraagt steevast om een “reum”.

In een bepaalde scene wordt hem uitgelegd dat het hotel in kwestie geen vergunning heeft voor het schenken sterk alcoholische dranken (rum) en als hem uiteindelijk wordt voorgelegd of hij misschien een “room” zoekt, negeert hij de correcte uitspaakt en herhaalt voor de zoveelste keer dat hij een “reum’ zoekt.

Dit soort van Clouseau-achtige reacties kom je ook vaak tegen als je met de Franse medici in het Engels probeert te converseren.

Nadat hij een aantal bloedtesten had laten uitvoeren liet onze dokter euforisch weten “ze hurt was good”. Voorzicht opperde ik dat hij wellicht “the heart” bedoelde, waarop hij de correcte uitspraak negerend, bevestige dat “ze hurt” good was.

Geen enkel probleem natuurlijk, ware het niet dat sommige Fransen de onhebbelijke gewoonte hebben om (als je ergens de klemtoon verkeert legt) ze al snel veinzen helemaal niet te begrijpen waar je het over hebt.

Nog bonter maakte het de specialist van de spoedeisende hulp. Na aanvankelijk geweigerd te hebben Engels te praten besloot hij na enige tijd toch om af en toe een engels woord door de conversatie te mengen. Waarschijnlijk om aan te tonen dat hij niet helemaal door de ratten besnuffeld was.

Zo had hij het op een gegeven moment over een “suurdjeon”. Uit het verdere zinsverloop maakte ik op dat hij waarschijnlijk het engelse “surgeon” bedoelde.

De specialist, die het betreffende woord waarschijnlijk alleen in geschreven vorm was tegengekomen en nooit eerder had gehoord, knikte ongeduldig toen ik hem de correcte uitspraak voorhield, maar herhaalde het (voor alle zekerheid) in de volgens hem correcte uitspraak.

“Suuurdjeon”.

De gedachte, dat ze sommige woorden misschien niet op correcte wijze uitspreken komt gewoon niet bij ze op en diep in hun hart zijn ze er van overtuigd dat zij de enigen zijn die weten hoe je engelse woorden behoren te worden uitgesproken en dat de Engelsen zelf er maar een potje van maken.

In dat laatste hebben ze niet helemaal ongelijk, maar hij lijkt me toch in de eerste plaats het recht van de Engelsen om te bepalen hoe zij hun woorden willen uitspreken.