Suuurdjeon

In de Pink Panter speelt Peter Sellers de pedante Parijse politie-inspecterui Clouseau, die overal chaos veroorzaakt zonder dat hij zich daarvan bewust lijkt te zijn. Ook zijn uitspraak van het Engelse taal leidt regematig tot moeilijkheden. Als hij een kamer zoekt vraagt steevast om een “reum”.

In een bepaalde scene wordt hem uitgelegd dat het hotel in kwestie geen vergunning heeft voor het schenken sterk alcoholische dranken (rum) en als hem uiteindelijk wordt voorgelegd of hij misschien een “room” zoekt, negeert hij de correcte uitspaakt en herhaalt voor de zoveelste keer dat hij een “reum’ zoekt.

Dit soort van Clouseau-achtige reacties kom je ook vaak tegen als je met de Franse medici in het Engels probeert te converseren.

Nadat hij een aantal bloedtesten had laten uitvoeren liet onze dokter euforisch weten “ze hurt was good”. Voorzicht opperde ik dat hij wellicht “the heart” bedoelde, waarop hij de correcte uitspraak negerend, bevestige dat “ze hurt” good was.

Geen enkel probleem natuurlijk, ware het niet dat sommige Fransen de onhebbelijke gewoonte hebben om (als je ergens de klemtoon verkeert legt) ze al snel veinzen helemaal niet te begrijpen waar je het over hebt.

Nog bonter maakte het de specialist van de spoedeisende hulp. Na aanvankelijk geweigerd te hebben Engels te praten besloot hij na enige tijd toch om af en toe een engels woord door de conversatie te mengen. Waarschijnlijk om aan te tonen dat hij niet helemaal door de ratten besnuffeld was.

Zo had hij het op een gegeven moment over een “suurdjeon”. Uit het verdere zinsverloop maakte ik op dat hij waarschijnlijk het engelse “surgeon” bedoelde.

De specialist, die het betreffende woord waarschijnlijk alleen in geschreven vorm was tegengekomen en nooit eerder had gehoord, knikte ongeduldig toen ik hem de correcte uitspraak voorhield, maar herhaalde het (voor alle zekerheid) in de volgens hem correcte uitspraak.

“Suuurdjeon”.

De gedachte, dat ze sommige woorden misschien niet op correcte wijze uitspreken komt gewoon niet bij ze op en diep in hun hart zijn ze er van overtuigd dat zij de enigen zijn die weten hoe je engelse woorden behoren te worden uitgesproken en dat de Engelsen zelf er maar een potje van maken.

In dat laatste hebben ze niet helemaal ongelijk, maar hij lijkt me toch in de eerste plaats het recht van de Engelsen om te bepalen hoe zij hun woorden willen uitspreken.

Opluchting

In verband met veelvuldige conflicten met leraressen Frans op de middelbare school, ontstijgt mijn kennis van de Franse taal nauwelijks het niveau van “Pappa fume une pipe”.

Inmiddels ben ik er echter achter, dat mijn kennis van het Frans in gunstige zin afsteekt van het Engels van de medische stand in de buurt van Perpignan. Die is praktisch nihil, zelfs voor een orgaan als de lever moet de meelopende verpleegster de vertaling leveren.

Medisch gezien zullen ze ongetwijfeld bekwaam zijn, maar hun taalkundige vaardigheden (voor wat Engels betreft) schat ik lager in dan het niveau dat mijn kleindochter heeft bereikt tijdens het laatste jaar van de basisschool.

Ik moet bekennen dat ik hierdoor geirriteerd raak. Toen ik de dienstdoende specialist van de spoedeisende hulp in het Frans vroeg of hij Engels sprak antwoordde hij met een kortaf  ”Non”.

Daarbij keek hij of ik hem gevraagd had of ik zijn edele delen misschien even mocht vasthouden.

Toen de testuitslag bekend was en op schrift stond werd me gevraagd te wachten op de finale afronding door de bovengenoemde docteur.

“Pourquoi je doit attendre pour un docteur qui ne parle pas Anglais” vroeg ik me luidlkeels en ballorig af. Men keek besmuikt naar de grond. Toen we eindelijk aan de beurt waren, stelde ik hem voor om het testresultaat met de docteur in Barcares te bespreken.

Dat zag hij als een ondermijning van zijn status. De docteur in Barcares was geen specialist liet hij gedecideerd weten en hij was dat wel. Maar hij spreekt wel Engels wierp ik tegen. Niet helemaal overeenkomstig de waarheid, maar hij probeerde het tenminste.

Dat deed zijn ego weer wat slinken en vanaf dat moment deed hij een poging wat Engels door de conversatie te mengen. Dat was ook niet altijd even duidelijk, maar het belangrijkste voordeel was wel, dat zijn spreeksnelheid aanzienlijk omlaag ging en zijn Frans daardoor beter was te volgen.

We zijn er uiteindelijk toch nog uitgekomen en hebben hem dan ook maar vriendelijk bedankt. Ik meende een zweem van opluchting op zijn gezicht te zien.

Happy Birthday

Nadat we op 1ste Paasdag de laatste peuk hadden uitgemaakt kreeg Cathrien een week of wat later ‘s nachts last van benauwdheid. Astma constateerde de dokter. Dat zal je altijd zien, 50 jaar gerookt en nooit last gehad van astma, maar je bent nog niet gestopt of er komen problemen.

Gevolg van een allergische reactie meende de dokter en hij schreef een hoeveelheid medicijnen voor waar in Nederland alleen een dierenarts zijn schouders over ophaald.

Ook nooit last gehad van allergie, maar goed, gezonder willen leven heeft nu eenmaal ook zijn prijs.

Verbetering zou moeten optreden binnen 48 uur, maar na 4 slapenloze nachten zat Cathrien als een halfdood volgeltje in de voortent.

Opnieuw naar de dokter. Gelukkig houden ze in Frankrijk niet van halve maatregelen dus naast slaappillen ook meteen een aantal (6) bloedtesten. Meestal pakt dat voor Cathrien wel goed uit, maar voor de formaliteit belden we voor de uitslag toch maar even met de dokter.

We moesten “toute suite” langskomen. Er zaten wat waarden tussen die hem niet bevielen of we maar even naar het ziekenhuis wilden gaan voor aanvullende testen. Maandag opperden we, want Cathrien was dank zij haar eerste nacht slaap weer wat opgekikkierd.

Nou nee, liever vandaag (vrijdag) nog of uiterlijk toch op zaterdag.

Op naar de spoedeisende hulp waar een echo werd gemaakt, waaruit bleek dat Cathrien de trotse eigenaar was van een galsteen ter grote van een walnoot en dat de zaak ook enigszins was ontstoken.

Als ik binnen vier dagen in Holland zou zijn, kon ik de (overmijdelijke) operatie ook daar laten doen, maar langer wachten moest de docteur toch ernstig ontraden.

Als Cathrien zich diezelfde dag nog zou laten opnemen zou de chirurg de volgende dag een operatiedatum vaststellen. Omdat het idee om met een ontstoken galblaas naar Nederland af te reizen (wat toch zo’n drie dagen in beslag zou nemen) ons  niet echt aansprak, toch maar gekozen voor onmiddelijke opname.

En dus ontwaakte Cathrien precies op haar 65ste verjaardag in een ziekenhuis in Perpignan.