Prietpraat

In oktober 2008 veranderde Boulers Blog van naam en werd Pim’s Potpourri.

Deze naamsverandering ging gepaard met een nieuwe categorie berichten over de gemeentelijke politiek. Inmiddels overvleugelen berichten over de gemeentepolitiek de berichten van een meer persoonlijke strekking.

Tijd voor een volgende stap.

Pim’s Potpourri gaat verder met alleen maar berichten over jeu de boules, kamperen en andere persoonlijke zaken.

Wat de politiek betreft is er een nieuw blog “Pim’s Prietpraat”. Daar vindt U niet alleen alle (eerder in Pim’s Potpourri) geplaatste berichten over de Enkhuizer gemeentepolitiek.

Vanaf 1 oktober verschijnen alleen daar nog mijn ontboezemingen over de gemeentepolitiek.

De lezers van Potpourri (die een broertje dood hadden aan al dat politieke gezwam kunnen dus nu opgelucht ademhalen, ze worden er niet meer mee lastig gevallen.

Wie daarentegen wel belangstelling heeft voor politiek geneuzel, zal het adres van Pim’s Prietpraat aan zijn favorieten moeten toevoegen.

Overigens bevatten beide blogs een RSS feed van het andere, waardoor U niet alleen op de hoogte blijft van wat nieuw is op het andere blog, maar waarmee U ook snel kun doorschakelen.

De opmaak van beide blogs is grotendeels hetzelfde alleen de links, categorieën en het archief moet nog worden aangepast. Dat zal wat tijd nemen, maar half oktober moet die klus geklaard zijn.

Als U hier klikt, gaat U naar Pim’s Prietpraat en kunt U adres meteen opnemen in Uw favorieten.

Pech

Bleven de perikelen tijdens de terugreis vorig jaar nog beperkt tot een zorgeloze bedrading van de caravan stroomvoorziening (waardoor de remlichten het niet meer deden) en een spontaan uit de sponning vallen raam in de caravandeur (garantiewerk), dit jaar kregen we tijdens de terugreis het serieuzere werk voor de kiezen.

In de vorm van een klapband.

We waren net lekker op weg, toen (even voorbij Agde) de caravan een sprongetje leek te maken. Het spatbord zit los meldde mijn vrouw kijkende in de zijspiegel.

Hoe kan dat nu weer dacht ik nog, maar gelukkig naderden we net een vluchthaven, waar de de combinatie konden parkeren.

Lichte verbijstering maakte zich van ons meester toen we ontdekten dat de rechterband volledig was verdwenen en we de laatste honderd meter op de velg hadden afgelegd.

De communicatie via de praatpaal verliep voorspoedig, omdat men een bandje afdraaide waarop ik in het engels gestelde vragen mocht beantwoorden en als beloofd verscheen er binnen de 30 minuten de toegezegde assistentie.

Die monteerde vervolgens het reservewiel.

Omdat het ons niet verstandig leek om zonder reserve wiel verder te reizen meteen maar door naar de bandenspecialist die het op zijn beurt verstandiger leek om ook het broertje van de klapband te vervangen, zodat we op twee fonkelnieuwe banden onze reis konden vervolgen.

Die verliep vervolgens verder zonder problemen.

Wel een mooie gelegenheid om nu eindelijk eens die kekke oranje hesjes te dragen die we al  jaren achter in de auto hebben liggen.

Wakker

“Andere tijden”, het tv programma dat terug blikt op ons verleden had deze week een uitzending over het begin jaren vijftig van de vorige eeuw,toen de wederopbouw nog in volle gang was.

We zagen daarin zorgelijke huisvaders (en huismoeders) die zich afvroegen of ze zich de aanschaf van een regensjas of paar schoenen konden veroorloven.

In die tijd al snel een rib uit je lijf, omdat China nog een exportland was die dat soort zaken voor een paar centen produceerde hier naar toe verscheepte.

Inmiddels zitten we weer in een soort van crisis, roept minister Donner op tot matiging en vraagt de krant van wakker Nederland aan Mariza (19) en Stephanie (20)(beiden werkzaam in de schoonmaak) hoe zij op deze oproep reageren.

Zij vinden het “niet netjes”.

Ze vrezen dat ze minder leuke dingen kunnen doen en dat ze dan alleen nog maar werken om de rekeningen te kunnen betalen.

Ook Erwin (36) ziet de toekomst somber in. Hij vreest minder kleding te kunnen kopen en op te moeten letten bij de dagelijkse boodschappen.

Het zal nog een hele toer worden deze wakkere Nederlanders er van te overtuigen dat matigen geen levensbedreigende omstandigheid is.

Zonnebloem

Ook tijdens de vakantie luisteren we (via de satelliet) naar radio 5. De zender met veel muziek uit de jaren vijftig. Grappig is, dat er uit die tijd een veel breder aanbod is van liedjes in andere talen. Naast Engels, hoor je ook muziek uit het andere buitenland.

Frans, Duits, Italiaans. Is dat tegenwoordig nog zo?

Volgens mij draaien de populaire zenders alleen nog maar engelstalige hiphop. Uiteraard komt er ook reclame voorbij waaronder de door mijn vrouw verwenste Zonnebloem reclame.

Zodra Danny de Munk in beeld verschijnt kreunt ze, hoe kunnen ze die man daar voor vragen.

Volgens haar zegt hij; “Al sestig jaar sorgt de Sonnenbloem voor de sieken en gehandicapten”.

Ik vind het wat overdreven, self hoor ik niks besonders, maar dat zal wel aan mij liggen.

Chambre de Hôte

Doen we de rit naar Nederland gewoonlijk in een dag, als we terug gaan naar Zuid-Frankrijk nemen we wat meer de tijd.

Omdat de Formule 1 hotels ons net iets te veel doen denken aan huizen van bewaring, kozen we dit keer voor een chambre de hôte, het franse equivalent van bed and breakfast.

De keuze was gevallen op Auberge Précontent (Alliers) dat gedreven werd door een Nederlands echtpaar. Men was 10 jaar eerder naar Frankrijk verhuisd.

Hun Auberge zag er erg idyllisch uit, lag aan een soort doorgaande weg, maar ver van de bewoonde wereld. Erg veel bomen en andere natuur,wat mooi is natuurlijk, maar 365 dagen per jaar stilte om je heen leek me iets te veel van het goede.

Het leuke van zo’n chambre de hôte is, dat het niet alleen logies en ontbijt omvat, maar dat je met de herbergier ook het avondeten kunt nuttigen.

Samen met de andere gasten.

Dat bleek een Frans echtpaar te zijn, waarvan de vrouw tot mijn verbazing niet alleen Engels, maar ook Duits sprak.

Reuze handig want als ik vastliep met mijn Frans (wat nog al eens wil gebeuren) kon ik altijd nog uitwijken naar Engels of Duits. Die laatste taal had ze overigens gestudeerd (om les te geven) maar haar kennis op dat gebied was enigszins vervaagd, zodat we later op de avond de avond nog even de naamvallen hebben doorgenomen.

Kortom lekker gegeten en leuke mensen ontmoet, kan ik iedereen aanraden zo’n chambre de hôte.