Met de vlam in de pijp.

Eind juni gaat de caravan voor twee maanden in de stalling in Barcarès. Omdat het bedrijf waar ze gestald wordt de caravan ophaalt, kunnen we zelf lekker vroeg weg.

Afgelopen zaterdag vertrokken we om zes uur. We hadden zo’n 1450 km voor de boeg. Uiteraard via de tolweg, want gang is alles.

De eerste 1350 km verliepen zonder noemenswaardige problemen en we lagen precies op schema, 8 uur thuis. Maar toen kwam knooppunt Oude Rijn.

Had het bord voor de afslag nu maar aangegeven dat daar een file stond, dan zouden we via Almere zijn gereden, maar er stond duidelijk GEEN FILE.

Een paar kilometer na de Rijnbrug stonden we vast en het duurde vervolgens anderhalf uur totdat we het knooppunt over waren.

Reden, bij een in aanbouw zijnde brugpeiler werden wat onduidelijke dingen gedaan met een tankauto en men had besloten dat ze daar een vluchtstrook en twee rijstroken voor nodig hadden.

Dus bleef er nog maar 1 rijstrook over voor iedereen die richting Amsterdam wilde.

Het blijft trouwens een hele klus die 1450 km in een dag. Eind augustus (als we weer terug gaan naar Barcares) doen we het wat rustiger aan en nemen we twee dagen de tijd.

Gelukt.

Dit voorjaar was mijn streven om me tenminste eenmaal los te worstelen uit de grauwe jeu de boules middelmaat waar ik me gewoonlijk in bevind.

Door tenminste 3 partijen te winnen tijdens het wekelijkse toernooi op het pleintje in Barcarès.

En ziedaar, precies op de laatste dag is me dat gelukt.

Niet eens 3, maar meteen 4 gewonnen partijen, zodat ik meteen bij de eerste 10 eindigde.

Een nette achtste plaats waarmee ik toch mooi 60 franse medespelers achter me liet.

Het leverde nog geld op ook, maar liefst 8 euro aan prijzengeld.

Als bewijs, de uitslag zoals mijn Franse vrienden hem wekelijks op hun site publiceren.

Ook de foto heb ik van hun site geplukt.

Van de derde partij, die we overigens maar nipt met 13-12 wonnen.

Taart.

Na twee weinig flatteuze foto’s van mezelf, nu maar eens een leuke foto van Cathrien. Deze kreeg ik toegezonden en is tijdens haar verjaardag genomen.

Trots toont ze de taart die ze toen gekregen heeft.

Het op de taart staande getal heeft overigens niets met haar leeftijd te maken maar is volstrekt willekeurig gekozen.

Ontdek het verschil.

Op woensdag, vrijdag en zondag is er markt in Barcarès.

Ze verkopen daar kleding die containergewijs vanuit China wordt ingevoerd.

Wel vier of vijf kramen verkopen dezelfde kledinglijnenen.

Onvermijdelijk dus, dat je nogal wat dezelfde shirtjes ziet rondlopen.

Dieter is in dat opzicht wat modebewuster dan ik.

Hij draagt liever Tsjechische merkkleding (waarschijnlijk ook afkomstig uit China) dan die Franse niemandalletjes.

Maar dat neemt niet weg dat we alle twee hetzelfde shirtje (in diverse kleuren) hebben. Om hem niet voor het hoofd te stoten stelde ik voor dat hij ’s ochtends even langs komt om te melden welke kleur hij die dag zou gaan dragen.

Dieter keek me peinzend aan, legde zijn hand op mijn maag en zei, “Maak je niet ongerust Chris, de mensen zien evengoed het verschil wel”.

Zitgedrag.

Naast magazijnbeheerder heeft Dieter ook de functie van hoofd centrale werkplaats bij ons op de camping, wat inhoudt, dat wij kampeermiddelen die gebreken vertonen bij hem ter reparatie kunnen aanbieden.

Het toeval wil dat ik deze vakantie tot tweemaal toe door een meegenomen tuinstoel ben gezakt. Volgens mij lag de oorzaak in het feit dat de stoelen meer dan 30 jaar oud waren en er dus sprake moest zijn van een zeker plasticmoeheid.

Fijngevoelig als hij is, wees Dieter er echter op dat Cathrien tot dusver door geen enkele stoel was gezakt. Naar zijn overtuiging had het bezwijken van de stoelen dan ook meer te maken met mijn ontzagwekkende postuur en zitgedrag.

Een en ander hield volgens hem in, dat hij niet in staat was de gebruikelijk garantie voor reparatie af te geven, tenzij ik schriftelijk zou vastleggen dat ik voor het resterende deel van de vakantie op de grond zou blijven zitten.

Een in mijn ogen volstrekt overbodige maatregel.

Inmiddels is de ene stoel vervangen en is de andere, dank zij de deskundige reparatie door Dieter weer volledig in gebruik.

Wel heb ik op zijn aanraden mijn zitgedrag wat aangepast, hetgeen hij bijna dagelijks komt controleren.

De aanpassing van mijn postuur aan de draagkracht van de stoelen verloopt wat minder voorspoedig.

Vizova.

Naast jeu de boules is vizova (vissen zonder vangen) een populair tijdverdrijf op onze camping.

Op de foto zien we de sympathieke achterhoeker Ron (met zijn persoonlijke waarnemer Cor) bezig zijn persoonlijk record aan te scherpen tot 45 uur.

Volgens Ron had hij deze vakantie zeker 50 uur kunnen vissen zonder iets te vangen, maar ontbrak het aan een waarnemer die bereid was hem om in de vroege ochtenduren te komen gadeslaan.

Een dergelijke waarnemer is namelijk essentieel wil de recordpoging erkent worden door de “Vereniging Voor Vissers Die (bijna) Nooit Iets Vangen.”

De onafhankelijke waarnemer dient namelijk niet alleen te bevestigen dat er niets is gevangen, maar ook dat er deugdelijk aas is gebruikt (met een blanke haak vissen is verboden) en zich in het viswater daadwerkelijk vissen bevinden.

Daartoe beschikt de waarnemer over een verrekijker waarmee hij het viswater afspeurt naar andere vissers en doorgeeft wanneer er door hun wel vis wordt gevangen. Reglementair wordt de recordpoging (tijdelijk) afgebroken als er gedurende 2 uur (door de andere vissers) geen vis in het betreffende water is gevangen.

Ron heeft zijn record gehaald in de rivier Agly met behulp van een bij de Aldi aangeschafte telescopische holglas werphengel. Lijntje van 0.30 mm en zwartwitte schuifdobber (type ruisvoorn). Een nummer 4 haak van onbekend merk.

Zijn aas bestond uit de mediterrane regenworm, afgewisseld met zagers uit de omgeving van Argeles sur Mer. Meer gegevens op de website van de vereniging van vissers die nooit iets vangen. (VVVDNIV)

Desgevraagd liet Ron weten dat hij vastbesloten was om volgend jaar zijn record nog scherper te stellen.

Waarnemer Cor liet daarentegen weten alleen nog maar beschikbaar te zijn als de middelen ter bescherming tegen muskietensteken een merkbare verbetering zouden hebben ondergaan.

Gebitsproblemen

Dagelijks houden een aantal van mijn boulevrienden op de camping een vorm van “werkoverleg” waarbij, onder het genot van een aperitief, de stand van zaken wordt doorgenomen. Gewoonlijk ontbreek ik, omdat ik niet van zo’n dagelijkse verplichting houd.

Dat neemt niet weg dat van tijd tot tijd belangwekkende onderwerpen de revue passeren. Zo werd onlangs nog de voordelen van een flexibel ondergebit aan de orde gesteld. Een constructie die hier ten lande nog onbekend is, maar in Indonesië al gemeengoed schijnt te zijn.

Toen wij onze twijfel over deze constructie naar voren brachten, bleek de bezitster van de prothese bereid hem even uit de mond te nemen om de buigbaarheid te demonstreren.

Ik moest daarbij onmiddellijk terug denken aan een eerder voorval dat mij ter ore was gekomen. Zo had een andere kampeerder me al eens toevertrouwd, dat het nuttigen van een Frans stokbroodje en een ondergebit geen prettige combinatie vormen. Om die reden had hij zijn ondergebit uitgedaan tijdens een lunchbreak langs de snelweg, om zich vervolgens (net even te laat) te realiseren dat hij, naast etensresten ook zijn gebit in de “poubelle” had gegooid.

Gewoonlijk zitten deze betonnen vuilnisbakken nokkie vol, maar deze was net geleegd en dus lag zijn gebit onbereikbaar op de bodem van het meterhoge vuilnisvat.

Er zat dan ook niets anders op dan de stalen afdekplaat los te schroeven om, hangend over de rand, de bodem te kunnen bereikten.

Het had allemaal nog erger kunnen zijn als op dat moment de gendarmerie was langsgekomen, want hoe leg je die uit dat je niet uit bent op het beschadigen van overheidseigendommen, maar alleen op zoek bent naar je ondergebit.

Dochters

Bleef vorig jaar de teller op 2 steken, dit jaar heeft het aantal langskomende dochters al het astronomische aantal van 8 bereikt. Belangrijkste reden voor deze enorme groei was de 75ste verjaardag van Cisca, waarvoor maar liefst een delegatie van 9 (waaronder 4 dochters) was komen invliegen.

Het positieve effect van langskomende dochters op de langkamperende moeders kan nauwelijks worden overschat. Voor vaders geldt hetzelfde, zij het in mindere mate. Langskomende dochters brengen leven in de brouwerij, zonder dat de moeders in overdreven zorgzaamheid vervallen, wat bij langskomende zoons nog wel eens het geval wil zijn.

Bovendien blijft het effect van een langskomende dochter niet beperkt tot de moeder en vader in kwestie. Heel de camping geniet mee. De meeste sterke verhalen heb je op zijn minst al drie keer gehoord en de komst van dochters brengt een welkome verandering in het repertoir.

De positieve effecten kunnen zelf langs wetenschappelijke weg worden aangetoond. Zo wonnen zowel Cathrien als ikzelf na een kort verblijf van onze dochter de eerste prijs op het jeu de boules toernooi. Hetzelfde gebeurde Cisca afgelopen woensdag, zodat je niet meer van toeval kunt spreken.

Ook de door Dieter behaalde eerste prijs afgelopen zondag kan rechtstreeks worden toegeschreven aan de aanwezigheid van dochters tijdens het jeu de boules toernooi. Hun aanwezigheid maakten krachten los in deze anders zo teruggetrokken (en bescheiden) Rotterdammer, waar we tot dusver niet mee waren geconfronteerd.

Hetzelfde gold overigens ook voor zijn lieftallige Coby, die met leedwezen toekeek hoe Dieter voornamelijk langsgekomen dochters in zijn overwinningsroes betrok.

De daaruit voorvloeiende verkilling heeft overigens maar twee dagen geduurd. Inmiddels praten de echtelieden weer gewoon met elkaar.