Versnaperingen.

Omdat we altijd goed voorbereid gaan kamperen, hadden we na Jet’s overlijden nog zakken vol met hondenversnaperingen.

Cathrien bedacht daarvoor de volgende eenvoudige oplossing.

Zodra een hond (met baasje) terugkeert van een wandeling naar het strand, roept Cathrien hem bij haar om hem te belonen.

Met als logisch gevolg dat Bas, Luna, Omar en Bikkel als ze langs onze plek komen automatisch afbuigen om te controleren of er ook deze keer iets in de aanbieding is.

Op de foto wachten Luna en Omar geduldig af wat die Hollandse mevrouw nu weer voor ze in petto heeft.

Aanvankelijk dacht ik nog “dat houdt vanzelf op”, maar de voorraad lijkt onuitputtelijk en ik verdenk Cathrien er van dat ze hem regelmatig aanvult.

Stangen.

Buurman Ad stond aanvankelijk op 2, direct naast de poort die toegang geeft tot het strand. Formeel wordt die om 7 uur opengemaakt door de securité en om 11 uur ’s avonds weer op slot gedaan. Vorige jaar gebeurde dat echter met de bekende Franse slag, zodat het regelmatig voorkwam dat je er niet uit kon of niet meer in kon en een stuk moest omlopen.

Om die ellende te voorkomen, hebben we dit jaar om een kopiesleutel gevraag en gekregen. Dit jaar maken dus elke dag de poort open en dicht.

Buurman Ad stond aanvankelijk op plek 2, maar toen de plaats naast ons vrijkwam verhuisde hij naar 8. Onmiddellijk nadat de verhuizing een feit was nam mijn andere buurman Cor hem in vertrouwen, met de mededeling dat hij het raar vond dat wij (op 10) de sleutel van de poort hadden (en dus het hele jaar gratis stonden), terwijl dat toch een voordeel was dat bij plek 2 behoorde.

Even sloop de vertwijfeling op Ad’s gezicht. Zou hij terug verhuizen en bij de receptie zijn “recht” op een gratis plaats opeisen of blijven staan.

Helaas kon ik mijn gezicht, anders dan Cor, niet in de plooi houden, zodat Ad terecht concludeerde dat hij in de maling werd genomen. Met Cor heb ik echter afgesproken dat we het gerucht in stand houden voor het geval Gre weer eens langs komt. Die beheert namelijk in Millau (in ruil voor een gratis standplaats en wat zakgeld) 28 tenten voor Vacances Soleil. Benieuwd als we zijn hoe zij reageert, als ze hoort dat we met het openen en sluiten van de poort ook een gratis standplaats “verdienen”

Wedstrijdtenue

Naast toernooien op het dorpsplein worden er wekelijks ook jeu de boules toernooien op de camping georganiseerd. Drijvende kracht zijn Jan en Atie, die hier een sta-caravan hebben en 6 maanden in Barcarès doorbrengen.

Deelnemers zijn voor het grootste deel Nederlanders en wat voorbij komende Fransen.

Voordeel is dat de lat hier niet zo hoog ligt als op het dorpsplein en je dus wat sneller in de prijzen valt.

Die bestaan uit medailles en T-shirts, petten, shorts, rugzakjes met het logo van de camping, beschikbaar gesteld door de camping eigenaar.

Omdat ik die allemaal al wel een keer gewonnen had, kan ik (op basis van de gewonnen prijzen) een compleet camping wedstrijdtenue samenstellen.

Rode pet, wit T-shirt en rode short, allemaal met het camping-logo.

Afgelopen zondag leek het me een goed idee om het allemaal maar eens tegelijk te dragen. Had ik beter niet kunnen doen.

Dank zij mijn professionele uitstraling gebeurde me iets, dat me nooit eerder was gebeurd. Ik verloor alle drie mijn wedstrijden.

Middelmaat.

Door de problemen met onze Jet was er van boulen op het plein niet veel terecht gekomen en worstelde ik dus nogal met de nieuwe terreinomstandigheden.

Dat is inmiddels wat verbeterd en heb ik me kunnen terugvechten tot de grauwe middelmaat.

Dat heeft als voordeel dat mijn medespelers niet langer verstijven als ze merken dat ik bij hun ben ingedeeld.

Veel meer dan de middelmaat zit er echter niet in, vrees ik.

Tijdens het toernooi op dinsdagmiddag hoop ik ooit eens 3 van de 4 partijen te winnen.

Maar om voor het prijzengeld in aanmerking te komen moet je ze alle vier winnen.

Dat lijkt me voorlopig nog iets te hoog gegrepen, maar je weet nooit.

Als het zover is laat ik het zeker weten.

Zijwind.

Afgelopen zaterdag viel me de eer te beurt om op het plein met Mr. Henry te mogen spelen.

Je wordt dan onmiddellijk middelpunt van een spektakel, omdat Henry er van houdt om iedereen bij het spel te betrekken. Passanten, toeschouwers en medespelers.

Tussentijds levert hij ook nog commentaar op de verrichtingen op andere banen. Helaas is het meeste van zijn commentaar (in Catelaans/Franse tongval) niet aan mij besteed, maar mijn andere medespeler kon zijn woordje goeddoen, dus ontstond er een levendige discussie (die met veel armgebaren gepaard ging) tot groot genoegen van de talloze omstanders.

Henry’s rol was tireur. Dat wil zeggen, degene die geacht wordt de “op punt” liggende ballen van de tegenpartij weg te schieten.

Omdat hij het spel niet echt op de voet volgt, maar hoofdzakelijk bezig is om de vrouwelijke omstanders te vermaken, moest hij keer op keer tot de orde geroepen worden.

Hij rukte zich dan los van zijn toehoorders, liet zich de boule in kwestie al aanwijzen en sprak op plechtige toon (maar voor iedereen te verstaan). “Die is vertrokken”.

Negen van de tien keer maakte hij die voorspelling nog waar ook. De ene keer dat het niet lukte haalde hij zijn schouders op en weet de mislukking aan zijwind.

Bekeuring.

Van mijn dochter, die in mijn afwezigheid de post een beetje bijhoudt, begrijp ik dat ik een bedrag van 240,- euro moet overmaken aan de Nederlandse staat.

Bij niet tijdige overmaking wordt dit bedrag verhoogd tot 450,- euro.

Als reden voor de betaling wordt gegeven dat ik oneigenlijk gebruik heb gemaakt van de invoegstrook in de buurt van Purmerend.

Nu erger ik me ook altijd wezenloos aan mensen die bij files proberen voor te kruipen door over de invoegstrook te rijden en zich op het laatste moment proberen in te dringen, dus ik ben blij, dat de politie hier aandacht aanbesteed.

De bekeuring zou zeker nog hoger zijn uitgevallen als men hem had uitgereikt aan degene die de overtreding begaan had. Men had dan ongetwijfeld kunnen vaststellen dat de betrokkene ook geen wegenbelasting had betaald en ook niet verzekerd was.

Immers op het moment dat ze geconstateerd werd (13 april) bevond ik (met auto) 1500 km van de invoegstrook bij Purmerend. Er rijdt dus iemand anders rond met ‘mijn” kenteken platen.

Gelukkig kan ik mijn afwezigheid (met behulp van bankafschriften) bewijzen, maar ik moet er niet aan denken wat er met je gebeurd als je nog gewoon in Nederland bent.

Kippedrift

Nadat buurman Cor en ikzelf het uitgangspunt voor ons kipbeleid (het beest moet weg) hadden geformuleerd, was het zaak dit uitgangspunt te concretiseren met behulp van een aantal beleidsmaatregelen.

Hier wreekte zich het feit, dat Cor (Rotterdam) en ik (Amsterdam) in de grote stad waren opgegroeid en weinig ervaring hadden met pluimvee.

Duidelijk was dat een psychologische benadering niet werkte. We hadden hardop en in het bijzijn van Truus diverse aantrekkelijke kiprecepten besproken. We hadden haar zelf laten zien dat we over de messen beschikten de voor de bereiding essentieel waren.

In plaats van angstig weg te sluipen, had Truus (niet in het minst onder de indruk) ons met haar priemende oogjes aangekeken en zacht tokkend onder de tafel gecontroleerd of we niet iets eetbaars hadden laten vallen.

Volgens Cor moesten we Truus eerst met een man of acht omsingelen teneinde haar te kunnen vangen en vervolgens in een doos of tas stoppen om haar te kunnen vervoeren. Probleem was echter wie haar zou moeten pakken.

Terwijl we de in en outs van deze operatie bespraken, kwam een andere buurman (woonachtig op het platteland) langs.

Hij hoorde ons aan, lokte Truus met een stokje brood, greep een van haar vlerken en nam haar onder de arm, om haar vervolgens per fiets naar haar nieuwe woonadres te vervoeren.

Het jeu de boules terrein dat tevens dienst doet als nachtparking en omzoomd is met allerlei aantrekkelijke struiken waar Truus onder zou kunnen overnachten.

Als we weer gingen boulen, zouden we koekjes meenemen en zodoende toch nog een beetje contact met haar kunnen houden.

Zo gezegd, zo gedaan, maar Truus liet zich niet zien. Waarschijnlijk is ze beledigd omdat we haar uit ons midden hebben verwijderd. Had ze beter toiletmanieren aangeleerd, dan had dat niet gehoeven, maar maak dat zo’n kip maar eens wijs.

Boerencamping.

Onder de kampeerders zijn nogal wat voorstanders van de boerencamping en ik moet zeggen, het heeft wel wat gemoedelijks als je onze kip Truus zorgelijk tokkend rond onze caravan zie scharrelen.

Nadat we (samen met de buren) haar met wat koek- en broodkruimels weer wat op de been hadden geholpen, kregen we aanschouwelijk onderwijs over het begrip “ergens als de kippen bij zijn”.

Onze buurvrouw wilde net wat eigen gebak aan haar gasten presenter, maar had daarbij niet gerekend op de aanwezigheid van Truus, die als een bliksemschicht een gebakje van het (op presentatie hoogte gehouden) bordje pikte.

Ook een door mijn vrouw klaargemaakt broodje aardbei viel ten prooi aan de vraatzucht van Truus.

Het zal duidelijk zijn, Truus is niet langer gewenst. Ook al omdat haar toiletgewoonten niet bepaald van goede smaak getuigen.

De buurman en ik beraden ons nu over de uitgangspunten van ons kipbeleid. Over een ding zijn we het al eens. Voor ons geen boerencamping.

Steffie

Net als vorig jaar kwamen Fred en Steffie ook weer langs en deden mee aan het jeu de boules camping toernooi dat elke woensdag wordt georganiseerd.

Omdat ik vergeten ben een foto van haar te nemen, een foto van die ander Steffie, die ook iets met ballen deed. Tennisballen.

Wel een treffende gelijkenis.

De laatste wedstrijd mocht ik met haar spelen. Duitse degelijkheid met Hollandse flair, dat kon niet misser. De tegenpartij had geen schijn van kans.

Zowel Steffie als ik hadden alle drie wedstrijden gewonnen en bovendien evenveel verschil punten.

Er diende een beslissingswedstrijd gespeeld worden. Wie het eerste drie punten haalde.

Steffie won de eerste mene met 1 punt, ik de tweede met twee punten. Met de overwinning binnen bereik begon ik aan de derde.

Maar jeu de boules is een simpel spel, dat met drie stalen ballen wordt gespeeld, maar uiteindelijk (net als voetbal) door de Duitsers wordt gewonnen.

Behalve als er Fransen meedoen natuurlijk.

Das Huhn.

Onze Duitse buren hadden haar het eerst zien rondscharrelen en noemden haar das Huhn. We noemden haar gewoon Truus, een passende naam voor een kip vonden we.

Een paar dagen geleden had ik haar leven nog gered door een tweetal honden weg te jagen die het op haar gemunt hadden.

Daarna had ze zich een paar dagen niet vertoond, maar op het verjaarspartijtje van Cathrien wilde ze toch niet ontbreken.

Ze liet zich de crackertjes goed smaken.

Enige dissonant was het optreden van de Highland terrier van onze buren, Bas. Hij had met argusogen toegekeken hoe Truus zich te goed deed aan kruimels.

Door een onhandige beweging van zijn bazin wist hij zich los te wurmen en stortte zich op Truus die zich luid kakelend uit de voeten maakte.

Uiteraard grepen we in, maar Bas kwam wel (met een zwarte veer in zijn bek) triomfantelijk naar zijn plek terug.

Gelukkig had Truus van dit voorval geen psychische schade opgelopen en kwam ze de volgende ochtend weer bij ons informeren of er nog restjes over waren.