Ma chienne est décédée

Helaas liet Jet zich maar twee keer verleiden een stukje paté op te eten waar een pil in verborgen was.

Onze aanvankelijke opluchting maakte dan ook al snel plaats voor nieuwe zorgen.

Het toedienen van medicijnen werd een regelrechte kwelling voor het doodzieke dier.

Het oogwit was inmiddels ooggeel geworden.

Een teken dat haar lever niet meer goed functioneerde, wat waarschijnlijk ook de reden was dat ze resoluut alle voedsel weigerde.

In veertien dagen had Jet niet meer dan twee kleine stukjes paté gegeten en zagen we haar zienderogen verzwakken.

Daarmee was ze op weg naar een einde, dat ze na twaalf jaar trouwe dienst niet verdiende en besloten we om haar te laten inslapen. Op 28 april.

Een waardig en sereen eind voor een kleine hond met geen groot hart. Die vrienden maakte met iedereen die ze ontmoette.

De goede herinneringen, die we aan haar hebben, blijven we bij ons dragen.

Paté

In Frankrijk ben je als dokter geen knip voor de neus waard als je niet bij elke klacht van je patiënt een passend medicijn voorschrijft.

Zou hij dat nalaten, dan veronderstelt de gewone Fransoos dat zijn klacht niet serieus wordt genomen en dat dient tegen elke prijs te worden vermeden.

Is het in Nederland nog wel eens zoeken naar een apotheker, in Frankrijk zie je overal een bordje pharmacie en zijn de medicijnboeren ruim vertegenwoordigd.

Wat voor mensen goed is, geldt natuurlijk ook voor dieren en dus hebben we voor Jet ook een reeks pillen gekregen die haar herstel definitief moeten maken.

Als die op zijn, moeten we weer terug voor nieuwe pillen, die de schade die de eerste hebben aangericht weer moeten herstellen.

Helaas is Jet (zelfs na lang op haar op haar inpraten) niet overtuigd van het nut van die dingen, zodat ze weigert  om ze in te nemen.

We moeten dus onze toevlucht nemen tot een list.

In Nederland verpakken we ze in een plakje goedkope leverworst (van de Lidl), maar die leverworst hebben ze niet in Frankrijk, dus vermommen we ze in paté.

En nu maar hopen dat Jet hierdoor geen verbeelding krijgt en bij thuiskomst geen leverworst meer wenst, maar uitsluitend verfijnde Franse vleeswaren.

Jet blijft nog even

Zondag was Jet zo mogelijk nog zieker dan de dag er voor. Soms stokte haar adem en we waren bang dat ze het einde van de dag niet zou halen. Maandag leek het iets beter te gaan, maar nog steeds weigerde ze alle voedsel. Bijna sereen staarde ze naar een punt in de verte, nauwelijks reagerende op wat we tegen haar zeiden.

Dus opnieuw een afspraak met de Mevrouw van Au zoals ik de dierendokter pleeg te noemen. Kon niet eerder dan half zes.

Om 10 voor 5 het (naar mijn overtuiging) een laatste rondje met Jet dat ze plichtmatig meeliep.

Bij mijn terugkomst nog even bij haar op de grond gaan liggen.

Op de radio zongen Halsema en Arean “Vluchten kan niet meer”. Dat kan er ook nog wel bij snotterde mijn vrouw en ik snotterde met haar mee.

Bij de dierendokter de vraag “laten inslapen of misschien toch nog eerst een röntgenfoto.” Om vast te stellen dat de situatie hopeloos was. Gelukkig wilde Cathrien het laatste.

Lijdzaam ging Jet mee naar de röntgenkamer. Duurde een half uurtje en wat er in die tussentijd gebeurd is weten we niet, maar Jet kwam terug als een fotomodel die net een bijzonder geslaagde “reclameshoot” achter de rug had gehad.

In de wachtkamer onwaarde ze een paar nieuwkomers waar ze met kwispelende staart op afging om te worden aangehaald.

5 dagen lang geen poot voor de andere en een staart als een slap touwtje en nu dit.

Op de foto’s stond niets dat wees op een hopeloze situatie, dus toch maar een injectie om de leverfunctie te verbeteren en de eetlust te stimuleren.

Thuis gekomen met Jet even naar de buren (die de laatste dagen intens hadden meegeleefd) om te laten zien dat ze er nog was. Jet heeft vele vrienden die zich allemaal al op het ergste hadden voorbereid.

Ze demonstreerde tot ieders verbazing haar beroemde sukkeldraftje en probeerde de stok die had opgepakt uit mijn handen weg te grissen. Kortom Jet was weer helemaal terug van weggeweest.

Terug in de caravan nam ze voor het eerst het plakje worst aan dat ze daarvoor resoluut had afgewezen en dronk ze haar bakje water leeg.

Terwijl ik dit schrijf ligt ze aan mijn voeten te slapen. Logisch want ze is niet meer een van de jongsten en we mogen dus niet te veel meer van haar verlangen.

Maar als ik direkt vraag of ze mee wil, is ze meteen weer klaarwakker en staat ze als eerste bij de tentdeur.

La chienne est malade

Het was ons alle twee al opgevallen. Vroeger slenterde Jet wat achter ons aan als we haar uitlieten. Nu liep ze steeds verder van ons weg. Het hoge gras in, kennelijk op zoek naar iets.
Misschien weggooide etenswaren dachten we, want Jet lustte alles.

Dus riepen we haar terug, waar ze met frisse tegenzin gehoor aan gaf.

Woensdagmorgen gaf ze over. Drie keer achter elkaar. Aandoenlijk om te zien dat ze daar een plek voor uitzocht waar ze zo min mogelijk overlast mee veroorzaakte. Toch iets verkeerd gegeten dachten we nog. ’s Middags mee naar het jeu de boules, waar ze zich opnieuw wat afzonderde in het hoge gras.

Eten deed ze niet meer, drinken nog wel, maar dat kwam om er (na een half uur) weer uit.

Donderdagmorgen was ze nog lustelozer dan de dag er voor. Dat kon zo niet langer, dus naar de dierendokter. Die klopte, luisterde en nam bloed af. Op de testuitslag konden we wachten.

Geen direct aanwijsbare tekortkomingen. Hoogstens een lichte vorm van uitdroging dus Jet aan het infuus, met daarin (uit voorzorg) een antibiotica.

Ze liet het gelaten over zich heengaan. Vrijdag mocht ze weer wat drinken en wat eten, maar eten sloeg ze af. Zelfs een kwart plakje leverworst hoefde ze niet. Drinken hoogstens een paar likjes voor de vorm en om ons een plezier te doen.

Het is nu zaterdag. Jet komt nog nauwelijks van haar plaats. Een stukje kip slaat ze af want eten doet ze nog steeds niet. Ook drinken wil ze niet. Zonder eten kun je een tijdje, zonder drinken ga je dood. We proberen haar wat aan te moedigen, maar soms stokt onze stem.

Ze slaapt of kijkt ons aan met ogen vol onbegrip. Maandag gaan we weer met haar naar de dokter. We zijn bang dat het de laatste keer zal zijn.

Goed gesprek.

Omdat er later in de middag een koude wind begon op te steken en ik alleen maar in T shirt naar het plein was gegaan bracht Cathrien (attent als altijd) mijn fleece jasje na.

Ze bleef even zitten om de verrichtingen te kunnen volgen.

Binnen de kortste keren was ze in een druk gesprek verwikkeld met de Franse dame naast haar.

Opmerkelijk, omdat Cathrien maar een paar woorden Frans spreekt.

Maar zoals een Engelse kennis van ons het uitdrukte. Cathrien kan zich (met haar ogen) in elke taal uitdrukken.

Voor de meeste Fransen is het ondenkbaar dat buitenlanders ze niet zouden begrijpen omdat ze de taal niet spreken.

Het wordt pas gevaarlijk als ze vragen gaan stellen die je niet met oui of non kunt beantwoorden.

Cathrien verstaat als geen ander de kunst om aan te voelen wat haar gesprekspartner van haar verwacht en ze begripvol aan te kijken.

Zodat haar Franse gesprekspartner met genoegen terug zal denken aan haar gesprek met die vriendelijke Hollandse mevrouw, zonder zich te realiseren dat ze als enige aan het woord geweest was.

Concours.

Het eerste dinsdagmiddag toernooi zit er weer op en met een beetje geluk heb ik opnieuw de poedelprijs gewonnen. Dat hoor ik dan volgend week wel.

Deze keer heb ik een excuus, ze hebben het terrein veranderd.

Vorig jaar bestond de toplaag nog uit tot poeier gegooide steenslag waarop je elke oneffenheid kon zien. Nu hebben ze alles bedekt met een laag grove steenslag.

Dat geeft mooie effecten. Ballen die bij het neerkomen plotseling een hoek van 45 graden maken.

Alleen de tireurs hebben er weinig last van. De pointeurs daar en tegen worstelen nog met de nieuwe omstandigheden. Rollen gaat zelden goed en gegooide ballen smoren soms in een dikke laag steenslag.

Kon je vorig jaar nog verontwaardigd “caillou” (kiezel) roepen je als een bal verkeerd gooide, dit jaar is dat zinloos omdat het terrein alleen maar uit “cailloux” bestaat.

Enfin, toch een geslaagde middag. Mme Hopopop, die Eveline bleek te heten was te spreken over het stukje dat ik over haar had geschreven en ook Jean-Paul had gekeken en was onder de indruk. We zijn weer een klein beetje thuis.

Vooruitgang.

Vlak voor de vakantie heb ik nog een paar nieuwe schoenen gekocht.

Voor gebruik in het zonnige zuiden, dus wit leek me een verantwoorde keuze.

Wit is in dit geval echter een groot woord. Gebroken wit komt meer in de richting. Sterker nog het lijkt alsof de schoenen niet goed uit het verfbad zijn gekomen.

Volgens mijn vrouw, die van dit soort dingen verstand heeft, gaat het hier niet om een partij schoenen die had moeten worden afgekeurd, maar betreft het de laatste mode.

Toen ik klein was kreeg ik ongenadig op mijn donder als ik de neuzen van mijn schoenen had kaal gesleten tijden het knikkeren.

Nu knikker ik niet meer (maar gooit met grote stalen ballen) en koop mijn schoenen kant en klaar met kale neuzen.

Zoiets noemen we vooruitgang.

Leien dakje

Als in Nederland de terrassen volstromen, wil in Barcarés nog wel eens de regen naar beneden stromen. Dat was vorig jaar het geval en het herhaalde zich dit jaar.

Eerste Paasdag regende het pijpenstelen.

Dat heeft in het begin wel iets charmants, kijk ons eens afzien, maar na een tijdje verveelt het toch.

Regen op een caravan dak maakt namelijk nog al wat lawaai. Gelukkig hebben we een meter boeken mee, dus de dag komen we wel door.

Tweede paasdag is gelukkig weer normaal. Blauwe lucht en temperaturen boven de twintig.

‘T is maar dat U beseft dat niet alles van een leien dakje gaat in Barcarés.

Gastvrouw?

Joop en Gre blijven maar een week in Barcares. Gre heeft namelijk besloten om voor Vacanse Soleil te gaan werken. Een organisatie die tenten verhuurt op campings.

Ze wordt de “gastvrouw” op een camping aan de Tarne. Voordeel, je staat het hele jaar gratis en je krijgt de heen en terug reis naar de camping vergoed.

Nadeel, je staat er ook tijdens het hoogseizoen.

De tenten opbouwen hoeft nog net niet, maar ze moeten wel worden schoongemaakt. Ook moeten ze worden ingedeeld, de inventaris bijgehouden en waar nodig vervangen.

Uiteraard ben je de vraagbaak voor iedereen die een vakantie via Vacanse Soleil heeft geboekt. Het lijkt Gre allemaal leuk werk, wij twijfelen.

Als ze voor 1 mei weer terug is in Barcares hebben we een fles wijn verdiend.

En route

Zaterdag op weg naar Barcares. Zo’n 1450 km, die we in twee dagen willen overbruggen. Gaat alleen als het mooi weer is en niet te druk. Uiteraard nemen we de tolweg.

Ook deze keer treffen we het. Weinig verkeer en op zaterdag doen we 850 km en komen pas na zessen in op de camping aan. We koppelen niet af en draaien alleen de achterpoten uit zodat we de volgende ochtend meteen weer weg kunnen.

Zondag de resterende 600 naar Barcares, waar we om 4 uur aankomen.

Joop en Gre (onze buren van het vorige jaar) zijn een week eerder al gearriveerd. We krijgen koffie en mogen mee eten, zodat er nog tijd is om de voortent op te zetten.

Om 7 uur ’s avond is die klus ook geklaard.