Mr. Henry.(2)

Dit jaar lijkt Mr. Henry wat ingetogener dan het vorige jaar. Toen ik de eerste keer tegen hem speelde, vroeg hij mijn voornaam en zei vervolgen “let op Chris”. Hij tekende wat pijltjes op de baan om aan te geven in welke richting ik de boule moest gooien. Vlak voor de but trok hij een streep om aan te geven waar mijn boule tot stilstand moest komen.

Gewapend met deze informatie gooide ik en tot grote opluchting kwam mijn boule tot stilstand op de plek die Henry had aangegeven. Overmoedig geworden door dit opmerkelijke resultaat vroeg ik “comme ça”.

“Bien, bien” zei Henry en schoot mijn boule zonder omhaal van zijn plek.

Een dag of wat later stopte hij zijn wagen naast de plek waar we stonden te spelen. Wisten wij misschien waar in Barcares petanque gespeeld werd, vroeg hij met een stalen gezicht.

Mijn medespeler liet evenmin iets blijken, zei dat hij verkeerd gereden was en gaf vervolgens instructies die Henry (indien opgevolgd) tot de spaanse grens zou hebben gebracht.

Na hem uitvoerig bedankt te hebben voor de informatie reed Henry de nog resterende 50 meter naar het parkeerrein en voegde zich, op zijn bekende luidruchtige wijze, bij de reeds aanwezige boulers.

 

Luchtje.

Volgens Cathrien is niet alleen alcoholia goedkoper in Spanje, maar kun je daar ook parfums goedkoper krijgen. Dus nog maar eens naar Spanje. Gelukkig protesteerden de vrachtwagens op de twee rechter rijstroken en kon het andere verkeer zonder probleem de grens over.

Zelf moet ik altijd enige weerstand overwinnen alvorens ik zo’n parfumeria betreed. Ik heb het niet zo met producten waarvan de verpakking duurder is dan het product zelf.

Cathrien weet in dat soort zaken echter feilloos de weg en omdat het nu eenmaal goedkoper is, kun je beter grote flessen kopen. Groot is in dit verband niet het juiste woord. Luchtjes worden verkocht in minuscule hoeveelheden.

Bij thuiskomst werden de recente inkopen uiteraard getoond aan onze buurvrouw, die onmiddellijk onder de indruk was van het kwastje waarmee je (door er aan te trekken) het Cleef & van Arpel doosje kon openen. Dat was me nog niet opgevallen. Helaas mis ik de subtiele benadering die nodig is om dit soort producten uit hun smaakvolle verpakking te bevrijden. Toen ik aan het kwastje trok bleef het doosje dicht en hielt ik het kwastje in mijn hand.

Binnenkort gaat onze buurvrouw om de zelfde reden naar Spanje. Ik heb me voorgenomen om haar aankopen op gepaste afstand te bewonderen.

Abrikozen.

Abrikozen worden hier in de buurt geteeld en in grote hoeveelheden op de markt aangeboden. Voor buurvrouw Gre (en haar vriendin Loes) onmiddellijk aanleiding om een kistje te kopen om er jam van te maken. Links en rechts werden glazen potten (van welk formaat dan ook) ingezameld om de jamproductie te kunnen opslaan.

Naast jam maakt Gre op gezette tijden ook kwarktaarten. Kwark en abrikozenjam vormen een heel aantrekkelijke combinatie.

Toen Gre even een boodschap moest doen kreeg Joop de opdracht koffie te zetten, een punt taart te snijden en die op te lekkeren met abrikozenjam.

De eerste twee delen van deze opdracht verliepen zonder problemen. Alleen de pot abrikozenjam bood hardnekkig weerstand. Er moest enig zwaar materiaal aan te pas komen om hem open te wrikken. Juist op het moment dat dit gelukt was, kwam Gre weer thuis. Na een blik op de inhoud stelde ze vast, dat Joop een pot babi pangangsaus open had gemaakt.

Trom-pet.

Nadeel van een vroeg vertrek naar Frankrijk is natuurlijk dat we niet beschikken over de laatste oranjeartikelen waarvan we via de tv reclame op de hoogte zijn gebracht. Zo moeten we het doen zonder trom-pet van Heineken, het brulhemd van Blokker en de welpjes van AH.

Tot overmaat van ramp (maar tot groot genoegen van Cathrien) ben ik ook mijn leeuwenbroek van Bavaria (overblijfsel van de wereldkampioenschappen) vergeten.

We moeten het dus doen met wat armzalige oranje vlaggetjes, een oranje T shirt, cowboyhoed en oranje pet. Gelukkig is Jet (die niets met voetballen heeft, maar meer van de tennisballen is), niet te beroerd om haar steentje bij te dragen. Getooid met haar oranje ballon doet zij elke Fransman beseffen dat met zulke supporters Frankrijk eenvoudig kansloos is.

Versterking.

Sinds kort is het contingent Drommedarisleden in Baracares zich verdubbeld. Met de komst van Gre Lit hoef ik niet langer alleen de eer hoog te houden. Op de foto staat Gre ontspannen toe te kijken hoe haar franse tegenspelers een antwoord proberen te bedenken op haar subtiel geplaatste boules.

Achille.

De deuren van onze sanitairhuisjes worden geschilderd. Dat doet Achille.

We schatten zijn gemiddelde op drie deuren per dag. Schilderen doet hij gewoonlijk ’s morgens van 6 tot 8 uur. De resterende 4 uur van de dag brengt hij door met voorbereidend werk. Zoals licht schuren, afplakken en het informeren van passerende campinggasten over de aard en omvang van zijn werkzaamheden. Met name dat laatste onderdeel neemt hij uiterst serieus, zoals uit de foto mag blijken.

Als het aanbod aan passerende campinggasten aan de mager kant is, benut hij zijn mobieltje om de rest van de wereld over de gang van zaken op de hoogte te stellen.

Sinds kort is er echter een nieuwe bron van gesprekstof. Achille liet ons namelijk weten dat hij van oorsprong Italiaan is. Een kwetsbare opstelling aangezien het nog resterende deel van het laantje door Nederlanders wordt bezet en “de” wedstrijd nog gespeeld moest worden. Italiaanse overmoed zullen we maar zeggen. Maar eerlijk is eerlijk, hij heeft het verlies, met wat commentaar op de scheidsrechter, sportief opgenomen. Wel vrezen wij, dat zijn dagproductie voor de komende dagen terug zal lopen tot 2 deuren per dag. Uiteraard kunnen we daar alle begrip voor opbrengen. Met drie-nul verliezen is iets wat elke italiaan van slag af zou brengen.

Persoonlijk gemiddelde.

Voor Amerikanen is een uitslag niet voldoende. Ze willen (bij football) ook weten hoeveel yards er gelopen zijn en door wie. Hoevaak er geworpen is en over welke afstand. Er is geen onderdeel van het spel waarover ze geen statistieken produceren. Omdat ik dat zelf ook leuk vind heb ik ooit eens het persoonlijk gemiddelde bedacht.

Het werkt als volgt. Je noteert van een aantal (vooraf bepaalde) wedstrijden per speler het behaalde aantal punten. Wie met 13-7 verliest krijgt dus 7 punten, de winnaar dertien. Die punten tel je op een deel je door het aantal gespeelde wedstrijden. Het getal dat je dan krijgt, (tussen nul en dertien) is je persoonlijk gemiddelde.

Vervolgens kun je daar een ranglijst maken van die persoonlijke gemiddelden.

Door de bank genomen zal die niet veel afwijken van een ranglijst die gebaseerd is op het aantal gewonnen wedstrijden. Maar het kan wel. Wie 1 wedstrijd wint met 13-12 en er twee verliest met 0-13, komt hoger in de ranglijst dan iemand die drie keer verliest met 12-13.

In het eerste (extreme) geval heb je een PG van 4.3, aanzienlijk lager dan het PG in het tweede geval, dat 12 is.

In de praktijk zal het er op neer komen dat een PG rond de 10 schommelt. De bedoeling is niet, dat het PG een vervanging is van de bestaande competitie. Het is bedoeld als extra voorziening voor leden die niet met een vaste partner in een competitie spelen. Een aardigheidje dus. Dat niet veel werk is voor iemand die een computer heeft en weet hoe een rekenprogramma werkt.

Het leuke van een gemiddelde is, dat het niet zoveel uitmaakt of je het over 20 of 22 wedstrijden uitrekend. Dat maakt het mogelijk een vergelijking te maken tussen mensen die niet precies hetzelfde aantal wedstrijden hebben gemaakt.

Ik heb het al eerder tijdens een ledenvergadering voorgesteld en toen was een meerderheid tegen. Nu zou ik graag horen waarom men zo tegen is. Ik zie de reacties met spanning tegemoet.

Bien Chris.

Er zijn van die dagen dat alles lukt en elke boule naast de but komt te liggen. Op zo’n dag liet een tegenspeler (op gemaakt verontwaardigde toon) weten, dat het (wat hem betrof) slechts om een “amuse” ging en niet om een wedstrijd.

Het tegenovergestelde komt natuurlijk ook voor. Wat je ook doet, niks lukt. Tot dusver was het commentaar van mijn medespelers tamelijk mild. “Pas grave” (niet erg) liet men geruststellend weten.

Kennelijk is men inmiddels zo aan mijn aanwezigheid gewend, dat men de tijd gekomen acht om me ook aan enig mild sarcasme bloot te stellen. Toen ik onlangs een volkomen mislukte boule gooide, zei mijn tegenstander met een stalen gezicht “Bien Chris, encore une. (Goed Chris, nog zo een). Dat soort opmerkingen geven je gek genoeg toch het gevoel dat je er een beetje bij begint te horen.

Jeanot.

Jeanot is verreweg de oudste tireur in Barcares. Ik schat hem op achter in de 70. Ooit hoorde ik hem eens mompelen dat hij zich daartoe verplicht voelde, omdat ook hier vaak minder tireurs zijn dan er milieus en pointeurs zijn. Een probleem dat gewoonlijk wordt opgelost door milieus te promoveren tot tireur. De meeste milieus kunnen namelijk heel behoorlijk tireren, maar hebben geen zin in de bij die positie behorende verantwoordelijkheid.

Jeanot lost dat anders op. Hij weigert te tireren, ook als zijn medespelers daar heel nadrukkelijk om vragen. Niet onlogisch, want hij mist nogal eens.

Dat neemt niet weg dat zijn stijl spectaculair is. Hij lanceert niet alleen de boule, maar ook zichzelf. Om te voorkomen dat hij valt, moet hij iedere keer buiten de cirkel stappen, wat officieel inhoud dat hij een ongeldige bal gooit, maar niemand die daar een punt van maakt.

Dat neemt niet weg dat ze hem af en toe in de maling nemen. Eens vroeg hij naar de cirkel van waar hij moest werpen. Een tegenspeler wees hem die en tekende er meteen nog een cirkel voor. Kon hij er zeker van zijn dat zijn worp altijd regelementair was.