Takke weer. (2)

Maandag viel eigenlijk best wel mee. Overdag zonnig, maar in de avond betrok het en kwam er onweer over. Dat heeft wel iets, onweer boven zee, maar de regen op zo’n caravandak is wel erg luidruchtig. Jet heeft het op zulke momenten niet meer. Thuis vindt ze onweer al niks, maar in de caravan weet ze helemaal niet waar ze het zoeken moet. Toch maar proberen te slapen.

Kwart over drie rechtop in bed. “Es wird sofort, ohne weitere warnung, mit scharf geschossen” placht ik nog wel eens te zeggen. Werd er met een mitrailleur op onze caravan geschoten? Hagel?

Jawel, hagel!!!! Daar slaap je niet doorheen. Dat hadden we al eerder meegemaakt. In Kramsach (Oostenrijk), twee jaar geleden. Toen waren caravan en auto total loss gehageld.

Gelukkig viel het deze keer mee. De steentjes waren aanzienlijk kleiner, het duurde veel korter en de volgende ochtend konden we op het eerste gezicht geen schade ontdekken.

Jet is inmiddels weer gekalmeerd en wij zetten ons schrap voor een dag met motregen die de Franse meteo ons in het vooruitzicht heeft gesteld.

Reageren.

Een van de aardige eigenschappen van een weblog is, dat je als lezer kunt reageren op de inhoud van een bijdrage. Daar wordt overigens nauwelijks gebruik van gemaakt. Liever schrijft men dan een e-mail. Op de website van de Bokseknol hebben hoofdzakelijk buitenstaanders gereageerd.

Laatst schreef mij iemand (als reactie op de website) of het Tulpenplein geen goede locatie was. Ik heb hem daar mijn mening over gegeven, maar tegelijkertijd voorgesteld zijn opvatting als reactie te plaatsen, zodat iedereen onze dialoog kon lezen. Nooit meer iets van hem gehoord.

Vanwege die mogelijkheid tot reageren lijkt het me overigens een goed idee om de website van de Drommedaris ook de vorm van een weblog te geven. Voor de kosten hoef je het niet te laten, want het onderhouden van zo’n weblog kost niets.

Bovendien kun je hem zo inrichten dat meerdere mensen bijdragen kun leveren en komt daardoor niet alles neer op de schouders van ėėn man. De papieren uitgave kan gewoon blijven bestaan en zou dan een samenvatting kunnen zijn van hetgeen er in de weblog is verschenen. Als ik weer terug ben wil ik er met het bestuur over praten, maar Uw opvattingen (voor of tegen) zijn nu al van harte welkom.

Terreinonderhoud.

Ik weet niet hoe het elders is, maar in Barcares is het speelterrein hard. Her en der ligt wat grove steenslag met stukken van een halve centimeter, maar het grootste deel is min of meer aan poeder gegooid. Onze Jaap zou er een hele keg aan hebben om zo’n terrein te fatsoeneren. Met een hark begin je hier niet veel. Op sommige plekken zit zelfs een heuse kuil. Ballen die daar in belanden rollen allemaal keurig naar het midden. Geen mens die zich daar druk over maakt.

De enige vorm van baanonderhoud die ik hier heb gezien bestond uit twee emmers steenslag die in een kuil werden gestort. Het geheel werd een beetje met de voet geëgaliseerd en spelen maar weer.

Loten

In Barcares hebben ze een leuke manier van loten. Er worden drie lijnen in het speelveld getrokken en je legt je bal op een van die lijnen. (zie foto). Vervolgens pakt men van elke lijn een bal en stelt op die manier een team samen. Op de meeste rechtse lijn liggen de tireurs, de middelste lijn is voor de milieus terwijl de pointeurs hun bal op de linker lijn leggen. Milieus zijn gewoonlijk tireurs met faalangst. Ze kunnen meestal wel aardig tireren, maar hebben liever dat een ander die taak op zich neemt.

Het voordeel van dit systeem is dat elke team over een tireur beschikt (of iemand die daar voor door wil gaan) waardoor de partijen vaak interessanter zijn.

Misschien zouden we dat systeem in aangepaste vorm ook bij de Drommedaris kunnen toepassen. Wat je nodig hebt is een zak met daarin de tireurs en een zak met daarin de overige spelers. Eerst hang je de tireurs op en volgens worden hun partners bijgeloot.

Het is maar een idee. Proberen doet geen pijn en afschaffen kan altijd.

Takke weer.

Zondagmorgen 25 mei werden we wakker van het geschuur van van een tak over de caravan. Er stond een dikke wind en het regende. Toch maar even kijken.

Een vrij dikke tak was ingescheurd en veegde nu over het dak van de caravan. Had ik dan toch maar die mooie takkenzaag, die de Lidl enige weken geleden in de aanbieding had, gekocht. Nu zat er niets anders op, dan met een juniorzaagje proberen de tak af te zagen. Met hulp van de buren en met enig geweld lukte dat uiteindelijk. Probleem opgelost. Buurman Cor kwam ook nog even langs. Heb jij je open haard al aan vroeg ik. “Nee” zei hij, “ik heb plintverwarming, maar die doet het niet meer, want mijn plinten zijn op”.

Tireurs

Petanque speel je met zijn drieën (triplette). Althans dat vinden de Fransen. Ik denk dat daar een praktische reden voor is. Het spel wordt gewoon leuker als elk team beschikt over tenminste ėėn tireur. Die zijn in Frankrijk wat meer voorhanden dan in Nederland, maar ook in Barcarės zijn er lang niet altijd voldoende tireurs beschikbaar en wordt het roeien met de riemen die je hebt.

Nu ligt de lat voor tireurs in Frankrijk natuurlijk wel wat hoger. In Nederland is een tireur iemand die het laatste gooit. In Frankrijk wordt al om de tireur geroepen als een bal 15 centimeter voor of naast de but ligt. Een dergelijk beroep wordt ook zelden geweigerd.

Dat wil niet zegen dat ze altijd succesvol zijn. Ik heb ooit eens gespeeld met iemand die heftig protesteerde tegen het feit dat hij als tireur was aangewezen. De reden van zijn protest werd snel duidelijk. Hij schoot geen bal raak. Hij leed daar meer onder dan wij. Om hem wat op te beuren stelde mijn andere franse teamgenoot hem voor, dat hij zijn ogen dicht zou doen bij het schieten.

Helaas, ook dat bracht geen verbetering.

Herders

 

Onze Jet is een Corgi, zo ongeveer de kleinste herdershond die er is. De eigenlijke taak van Corgi’s is, runderen die van de kudde zijn afgedwaald, terug te drijven.

Helaas hebben we geen runderen en dus is Jet al vanaf haar geboorte werkeloos. Niet echt leuk voor Jet en daarom hebben we afgesproken dat Jet ons als haar kudde mag beschouwen.

Dat zij haar taak ernstig neemt mag blijken uit het feit, dat zij zich altijd binnen een straal van 3 meter van ėėn van ons neervlijt. Uiteraard met het oogmerk er op toe te zien dat niemand zich uit “haar kudde” losmaakt. Zitten we in de tent, dan is Jet in de tent. Gaan we naar buiten dan gaat Jet ook naar buiten. Gaat ėėn van ons naar de buren, dan volgt Jet, voor het geval we de weg terug zouden zijn vergeten.

Driemaal daags maak ik een wandelingetje, waarbij Jet er nauwgezet op toe ziet, dat ik niet te veel afdwaal.

Kortom, ondanks het ontbreken van runderen heeft Jet toch een volledige dagtaak. Die bestaat er uit dat ze ons gade slaat. Gek genoeg voor het grootste deel van de dag met haar ogen dicht.

 

Boule Herrie

Gewoonlijk verlopen de woensdagmiddag toernooien op de camping in een ontspannen sfeer. Dat was de laatste keer wat anders. Toen het de beurt van Jos was om te gaan gooien bleken zijn ballen verdwenen. Verontwaardigd over deze diefstal ging Jos op zoek. Uiteindelijk bleken ze in gebruik bij een nieuwkomer die had aangenomen dat alle ballen eigendom waren van de organisator en het dus niet uitmaakte welke ballen je opraapte.

Een begrijpelijk misverstand, dat makkelijk opgelost had kunnen worden, ware het niet dat Jos het geduld niet kon opbrengen om te wachten dat de mene (spelronde) was afgelopen.

Terwijl er een spel gaande was, pakte hij plompverloren “zijn” ballen op. Uiteraard tot grote verontwaardiging van de deelnemers aan dat spel, die zich van geen kwaad bewust waren.

Er vielen enige harde woorden, maar door tactisch optreden van organisator Jan, kwam het niet tot een handgemeen. Wel bleef het nog lang onrustig op de camping.

Weersverwachting.

Toen de mussen in Nederland dood van het dak begonnen te vallen, begonnen bij ons de wolkenvelden voorbij te drijven.

Goed, het was niet koud en ook de buitjes vielen wel mee, maar we wilden natuurlijk wel weten hoelang die ongewenste situatie zou voortduren.

Dus spoedden we ons naar de receptie waar men over een weersverwachting beschikt die zich over 5 dagen uitstrekt. Tot op onze opluchting zou het na 5 dagen beter worden.

Dat is inmiddels 10 dagen geleden. Maar goed, het weerbericht van eergister geeft aan dat het over 5 dagen beter wordt, dus binnenkort is er geen vuiltje meer aan de lucht.

Rijwiel met hulpmotor

Joop (en zijn vrouw Gre) beschikken over een rijwiel met hulpmotor. Daarmee tuffen ze naar de Lidl om boodschappen te doen. Terwijl zij nietsvermoedend hun karretje aan het volladen waren, besloten snoodaards hun op slot staande rijwielen te stelen.

Waar deze onverlaten echter niet op gerekend hadden was dat hun laffe streek was opgemerkt door Dieter, die net op dat moment ook van plan was boodschappen te doen. Samen met Gre zette hij de achtervolging in. Eerst door een diepe greppel, vervolgens door braakliggend land.

Hoewel het leeftijdsverschil tussen daders en achtervolgers (zeker 40 jaar) aanzienlijk was, wonnen de achtervolgers snel terrein. Zozeer, dat dat de daders besloten om de rijwielen niet langer voort te blijven zeulen en het uiteindelijk niet tot een rechtstreekse confrontatie kwam.

Een gelukkige bijkomstigheid, omdat Gre over geen ander wapen beschikte dan een mobielje (waar ze voortdurend “police” in riep) en Dieter zijn voornemens alleen in smeuïg Rotterdams kracht bij kon zetten.

Uiteraard wekte dit voorval enige beroering op de camping en leidde tot de vraag of het niet verstandiger zou zijn om ons in het vervolg gewapend (met pepperspray, dat in dit land vrij verkrijgbaar schijnt te zijn) naar de Lidl te begeven. De meningen daarover zijn nog steeds verdeeld.