A la melée

Elke dinsdag spelen we in Barcares een doubletten toernooi “a la melée”. Het komt er op neer dat je bij inschrijving een nummer krijgt. Als de inschrijving is gesloten wordt een lijst opgehangen. Daarop staat welke nummers een team vormen en tegen welke nummers ze spelen. Elk van de 4 partijen heb je dus een andere medespeler.

Heb je sterke medespelers en tref je zwakke tegenstanders dan maak je kans op een (geld)prijs.

De lijsten verschillen (wat combinaties betreft) ook naar gelang het aantal deelnemers. Het is dus niet zo dat nummer 1 (met nummer 2) altijd tegen de nummers 3 en 4 speelt.

Het aantal deelnemers varieert van 40 tot 60. Dat laatste is het maximum. De toernooi administratie wordt bij toerbeurten gedaan. We spelen, zij het op bescheiden wijze, om geld. De inleg is twee euro en daaruit wordt het prijzengeld van die middag betaald. Een soortgelijk toernooi spelen we elke maand bij de Drommedaris. Daar noemen ze het “eurodaalder toernooi”.

De eerste keer dat ik mee deed in Barcares viel ik meteen in de prijzen. Dat kwam pas aan het licht toen ik de week daarop meedeed. Toen ik bij inschrijving 2 euro wilde betaalden zei Jan-Paul dat ik dat niet hoefde. “Waarom”, vroeg ik. “Je bent vorige week laatste geworden”, zei hij.

Ik had de (franse) poedelprijs gewonnen.

Bokseknol

Niet lang geleden vierde Enkhuizen haar 650 jarig bestaan als stad met tal van festiviteiten. Leuk natuurlijk zo’n feestje, maar als je niet voortdurend in het verleden wilt leven, dan mag je ook wel eens afvragen of het ooit verleende predicaat ook nog vandaag gegeven zou worden.

Kenmerkend voor een stad is, dat ze over meer voorzieningen beschikt dan het omliggende platteland. In mijn jeugd was het onderscheid duidelijk. Enkhuizen was stad, Andijk, Bovenkarspel, Grootebroek, Lutjebroek en Venhuizen waren het omliggende platteland waar het niveau van de voorzieningen beduidend lager lag. Deze situatie is in de afgelopen 50 jaar drastisch gewijzigd.

Het niveau van voorzieningen in Stede Broec ligt gelijk, zo niet hoger dan in Enkhuizen. Alleen in historisch opzicht is Enkhuizen nog belangrijker, maar op basis van hedendaagse levensbehoeften, zoals bijvoorbeeld sport of winkelvoorzieningen, is Stede Broec haar allang voorbij gestreefd.

Tegen deze achtergrond moet de oprichting van de Bokseknol worden gezien. Het is een poging om het relatieve verval van Enkhuizen, althans waar het jeu de boules betreft, een halt toe te roepen met een “steedse” voorziening. Deze moet wat mij betreft voldoen aan 3 C’s. Capaciteit, Clubhuis en Centraal.

Met capaciteit bedoel ik het aantal banen dat beschikbaar is. Als dat beperkt blijft tot 4 of 5, zoals elders in de regio (m.u.v. de Drommedaris) het geval is, dan ben je altijd beperkt in de organisatie van evenementen. Als je de pretentie hebt om regionaal van betekenis te zijn en die pretentie heeft men in Enkhuizen nog al gauw, dan zal je over meer banen moeten beschikken.

De tweede C, clubhuis spreekt voor zichzelf. Geen enkele succesvolle vereniging kan zonder een eigen clubhuis, kantine of hoe je het wilt noemen. Naast contributies en sponsors de belangrijkste bron van inkomsten van een vereniging. Jeu de boules heeft niet alleen een sportieve maar ook een sociale functie Die functie valt of staat met de aanwezigheid van een clubhuis.

De derde C staat voor centraal. Gezien het ruimtebeslag (zo’n 30 bij 40 meter) is er geen enkele reden deze voorziening op een (gewoonlijk buiten de stad gelegen) sportterreinen te realiseren. Het verzwakt alleen maar haar sociale functie. Jeu de boules als recreatie sport kent geen vaste teams of aanvangstijden. Zodra er voldoende mensen (4) bijeen zijn kan het gespeeld worden. Een “place de petanque” hoort een trefpunt te zijn waar men kan spelen, kijken of een praatje maken. Zoiets moet je niet buiten de stad realiseren, maar in het hart ervan.

Met de Bokseknol heb ik gemeente en bewoners er op willen wijzen, dat de mogelijkheid om zo’n voorziening te realiseren bestaat. Of ze er ooit zal komen hangt voor een belangrijk deel af van de reactie van het gemeentebestuur.

De jachthaven, recreatieoord (waar zich nu het zwembad en sprookjeswonderland bevinden) zijn gerealiseerd in een tijd dat het Enkhuizen ook niet bepaald voor de wind ging. Daarmee vergeleken is het inrichten van een “place de petanque” met een regionale uitstraling een fluitje van een cent.

De reactie vanuit de politiek zijn, op een enkele uitzondering na, op zijn best lauw te noemen. Dat is me ook voorspeld, maar ik weiger om nu al de moed op te geven.

Waar doen ze het van

Na wat wisselende ervaringen in mijn jeugd, heb ik het kamperen afgezworen. Op een leeftijd dat anderen mee ophouden ben ik er weer aan begonnen.

Hoewel, kamperen is een groot woord voor wat we doen. Een moderne caravan heeft een vast bed met springveren matras. Warm en koud water, koelkast, kachel en toilet. Uiteraard hebben we ook tv met alle Nederlandse zenders. De stroomvoorziening bestaat uit een 10 amp, zodat we op koude avonden zonder probleem een elektrisch kacheltje kunnen inzetten.

Net als vorig jaar staan we op de camping L’Embouchure (de riviermond) in Barcares. De rivier in kwestie is de Agly, die uitmond in de Middellandsezee. Uitmonden doet ze alleen als het heel erg veel geregend heeft. Normaliter eindigt de rivier waar het strand begint.

We vinden het om verschillende redenen een aantrekkelijke camping. Zo zitten we maar 200 meter van het strand, de hond uitlaten kan al na 50 meter en het pleintje waar je elke dag kunt boulen is maar 500 meter ver.

Verder heeft onze plek zijn eigen toilet en douche en niet onbelangrijk, als je dertig dagen blijft hoef je er maar 20 te betalen. We blijven Nederlanders. Bovendien kunnen je ook internetten.

Al met al zijn we voor 300 euro per maand onder de pannen.

Om de kosten nog verder te drukken dieselen we naar Spanje dat 30 km ver ligt. Rum, jenever en (spaanse) cognac kost daar 6,50 euro de liter.. Wijn is er vanaf 65 cent de liter en diesel scheelt een dubbeltje.

U begrijpt, dat als de gelegenheid zich voordoet, wij onbekommerd het glas heffen.

Ik zie wel eens vragende gezichten, niet langer nodig, U weet nu precies waar we het allemaal van doen.

Frans

Frans, Siem en ik zijn ongeveer gelijktijdig lid geworden van de Drommedaris en zoiets schept toch een zekere band. Naast jeu de boules heeft Frans (oud schoolmeester) als hobby het taalgebruik van ons corrigeren.

Om hem daar behulpzaam bij te zijn, stellen wij regelmatig vragen als “Wil jij niets drinken Frans?” of “Wil jij geen gevulde koek”. Steevast beantwoordt Frans deze vragen bevestigend. Wij doen dan net of we iets gaan bestellen. Daarop heft Frans zijn handen ten hemel over onze domheid. Immers, wij vroegen of hij “niets” wilde drinken en of hij “geen” koek bliefde. Hij wilde inderdaad niets drinken en ook wilde hij geen koek en daarom was zijn antwoord “ja”.

Opgelucht halen wij adem. De verhoudingen zijn weer duidelijk, Frans is veel slimmer dan wij.

Uiteraard proberen ons repertoire uit te breiden en nog dommere vragen te bedenken, maar de noodzaak ervoor ontbreekt. Frans heeft laten weten naar Friesland te zullen verhuizen.

Bezorgd laten we hem weten dat we moeilijkheden verwachten als hij zijn zegenrijke werk ook in Friesland wil voortzetten. Frans ziet echter geen enkel probleem. Friezen die in de hem onbekende Friese taal willen communiceren zal hij gelasten zich in het Nederlands uit te drukken en vanaf dat moment is de rest een peulenschil. Wij houden onze twijfels, maar zijn vol bewondering over zijn vastberadenheid.

Om zichzelf al een beetje te kunnen warmlopen, wappert er sinds kort een Friese wimpel in de tuin van Frans. Dit vinden we minder smaakvol. Dat wekt op zijn minst de suggestie dat hij niets meer met ons (niet Friezen) te maken wil hebben. En dat, nog voordat hij ons (ter afscheid) op gevulde koeken heeft getrakteerd.

Frans ziet dat anders, maar dat is weer een andere hobby van hem. Met ons van mening verschillen.