En Route.

Onder het kamperende volk zitten nogal wat aanhangers van de Route National. Wij niet, we zijn echte tolweg verslaafden. Kost een paar centen, maar daar krijg je dan ook wat voor.

De Fransen hebben zoveel natuur dat ze het niks kan schelen om er een snelweg doorheen aan te leggen. Je rijdt door prachtige landschappen, goed onderhouden wegen, geen rontonden en geen afschuwelijk industrie terreinen met een eindeloze rij reclameborden langs de kant van de weg.

Tolwegen zijn een lust voor het oog en bovendien bijna altijd filevrij. Cruisecontrole aan en een vrachtwagen met een aantrekkelijke achterkant uitgezocht en je zit voor uren goed.

Eentonig? Inderdaad, maar ook langs de tolweg gebeuren er dingen waar je niet op rekent. Vlak na Macon passeerde ons een Suzuki Vitara die 10 meter voor ons spontaan begon te roken. Eerst grijs, maar meteen daarna zwart. Gelukkig dook hij meteen de vluchtstrook op. Toen bleek dat hij niet alleen maar rook had geproduceerd, maar ook flinke hoeveelheden olie, waardoor ons zicht nogal werd beperkt. No problem, voorruit ontdaan van olie en verder maar weer.

Even later was het tijd om te tanken. Na het tanken de combinatie soepeltjes geparkeerd tussen twee vrachtwagens. Tijd om de hond uit te laten. Tegenover onze parkeerplaats een uitnodigende berm. Vrouw met hond naar de berm, baas ondertussen de caravan in met soortgelijke bedoelingen.

Op weg terug naar de auto zag vrouw tergend langzaam een auto de weg oversteken. Niet alleen het merk en kleur kwamen over een met de onze, ook de eerste letters van het nummerbord kwamen overeen. Ook toevallig dacht ze nog, totdat er een seconde later een witte hobby caravan in beeld verscheen. De combinatie stak de weg over. Het linkerwiel nam zonder probleem de trottoirband, het rechter bleef er gelukkig achter steken, zodat het geheel met een wiel in de berm tot stilstand kwam.

De twee schokken waren uiteraard duidelijk te voelen in de caravan waar met baasje net klaar was met waarmee hij was begonnen. Welke sukkel rijdt er tegen mijn caravan dacht hij nog, maar toen hij de deur opendeed werd hem alles in een klap duidelijk. De combinatie stond niet meer tussen de vrachtwagens, maar midden op de weg.

Twee grijzende vrachtwagenchauffeurs schudden nadrukkelijk met hun hoofd. Baasje met het schaamrood op de kaken. Handrem vergeten. Zo maakt je wat mee, op en langs de tolweg.

A la melée

Elke dinsdag spelen we in Barcares een doubletten toernooi “a la melée”. Het komt er op neer dat je bij inschrijving een nummer krijgt. Als de inschrijving is gesloten wordt een lijst opgehangen. Daarop staat welke nummers een team vormen en tegen welke nummers ze spelen. Elk van de 4 partijen heb je dus een andere medespeler.

Heb je sterke medespelers en tref je zwakke tegenstanders dan maak je kans op een (geld)prijs.

De lijsten verschillen (wat combinaties betreft) ook naar gelang het aantal deelnemers. Het is dus niet zo dat nummer 1 (met nummer 2) altijd tegen de nummers 3 en 4 speelt.

Het aantal deelnemers varieert van 40 tot 60. Dat laatste is het maximum. De toernooi administratie wordt bij toerbeurten gedaan. We spelen, zij het op bescheiden wijze, om geld. De inleg is twee euro en daaruit wordt het prijzengeld van die middag betaald. Een soortgelijk toernooi spelen we elke maand bij de Drommedaris. Daar noemen ze het “eurodaalder toernooi”.

De eerste keer dat ik mee deed in Barcares viel ik meteen in de prijzen. Dat kwam pas aan het licht toen ik de week daarop meedeed. Toen ik bij inschrijving 2 euro wilde betaalden zei Jan-Paul dat ik dat niet hoefde. “Waarom”, vroeg ik. “Je bent vorige week laatste geworden”, zei hij.

Ik had de (franse) poedelprijs gewonnen.

Bokseknol

Niet lang geleden vierde Enkhuizen haar 650 jarig bestaan als stad met tal van festiviteiten. Leuk natuurlijk zo’n feestje, maar als je niet voortdurend in het verleden wilt leven, dan mag je ook wel eens afvragen of het ooit verleende predicaat ook nog vandaag gegeven zou worden.

Kenmerkend voor een stad is, dat ze over meer voorzieningen beschikt dan het omliggende platteland. In mijn jeugd was het onderscheid duidelijk. Enkhuizen was stad, Andijk, Bovenkarspel, Grootebroek, Lutjebroek en Venhuizen waren het omliggende platteland waar het niveau van de voorzieningen beduidend lager lag. Deze situatie is in de afgelopen 50 jaar drastisch gewijzigd.

Het niveau van voorzieningen in Stede Broec ligt gelijk, zo niet hoger dan in Enkhuizen. Alleen in historisch opzicht is Enkhuizen nog belangrijker, maar op basis van hedendaagse levensbehoeften, zoals bijvoorbeeld sport of winkelvoorzieningen, is Stede Broec haar allang voorbij gestreefd.

Tegen deze achtergrond moet de oprichting van de Bokseknol worden gezien. Het is een poging om het relatieve verval van Enkhuizen, althans waar het jeu de boules betreft, een halt toe te roepen met een “steedse” voorziening. Deze moet wat mij betreft voldoen aan 3 C’s. Capaciteit, Clubhuis en Centraal.

Met capaciteit bedoel ik het aantal banen dat beschikbaar is. Als dat beperkt blijft tot 4 of 5, zoals elders in de regio (m.u.v. de Drommedaris) het geval is, dan ben je altijd beperkt in de organisatie van evenementen. Als je de pretentie hebt om regionaal van betekenis te zijn en die pretentie heeft men in Enkhuizen nog al gauw, dan zal je over meer banen moeten beschikken.

De tweede C, clubhuis spreekt voor zichzelf. Geen enkele succesvolle vereniging kan zonder een eigen clubhuis, kantine of hoe je het wilt noemen. Naast contributies en sponsors de belangrijkste bron van inkomsten van een vereniging. Jeu de boules heeft niet alleen een sportieve maar ook een sociale functie Die functie valt of staat met de aanwezigheid van een clubhuis.

De derde C staat voor centraal. Gezien het ruimtebeslag (zo’n 30 bij 40 meter) is er geen enkele reden deze voorziening op een (gewoonlijk buiten de stad gelegen) sportterreinen te realiseren. Het verzwakt alleen maar haar sociale functie. Jeu de boules als recreatie sport kent geen vaste teams of aanvangstijden. Zodra er voldoende mensen (4) bijeen zijn kan het gespeeld worden. Een “place de petanque” hoort een trefpunt te zijn waar men kan spelen, kijken of een praatje maken. Zoiets moet je niet buiten de stad realiseren, maar in het hart ervan.

Met de Bokseknol heb ik gemeente en bewoners er op willen wijzen, dat de mogelijkheid om zo’n voorziening te realiseren bestaat. Of ze er ooit zal komen hangt voor een belangrijk deel af van de reactie van het gemeentebestuur.

De jachthaven, recreatieoord (waar zich nu het zwembad en sprookjeswonderland bevinden) zijn gerealiseerd in een tijd dat het Enkhuizen ook niet bepaald voor de wind ging. Daarmee vergeleken is het inrichten van een “place de petanque” met een regionale uitstraling een fluitje van een cent.

De reactie vanuit de politiek zijn, op een enkele uitzondering na, op zijn best lauw te noemen. Dat is me ook voorspeld, maar ik weiger om nu al de moed op te geven.

Waar doen ze het van

Na wat wisselende ervaringen in mijn jeugd, heb ik het kamperen afgezworen. Op een leeftijd dat anderen mee ophouden ben ik er weer aan begonnen.

Hoewel, kamperen is een groot woord voor wat we doen. Een moderne caravan heeft een vast bed met springveren matras. Warm en koud water, koelkast, kachel en toilet. Uiteraard hebben we ook tv met alle Nederlandse zenders. De stroomvoorziening bestaat uit een 10 amp, zodat we op koude avonden zonder probleem een elektrisch kacheltje kunnen inzetten.

Net als vorig jaar staan we op de camping L’Embouchure (de riviermond) in Barcares. De rivier in kwestie is de Agly, die uitmond in de Middellandsezee. Uitmonden doet ze alleen als het heel erg veel geregend heeft. Normaliter eindigt de rivier waar het strand begint.

We vinden het om verschillende redenen een aantrekkelijke camping. Zo zitten we maar 200 meter van het strand, de hond uitlaten kan al na 50 meter en het pleintje waar je elke dag kunt boulen is maar 500 meter ver.

Verder heeft onze plek zijn eigen toilet en douche en niet onbelangrijk, als je dertig dagen blijft hoef je er maar 20 te betalen. We blijven Nederlanders. Bovendien kunnen je ook internetten.

Al met al zijn we voor 300 euro per maand onder de pannen.

Om de kosten nog verder te drukken dieselen we naar Spanje dat 30 km ver ligt. Rum, jenever en (spaanse) cognac kost daar 6,50 euro de liter.. Wijn is er vanaf 65 cent de liter en diesel scheelt een dubbeltje.

U begrijpt, dat als de gelegenheid zich voordoet, wij onbekommerd het glas heffen.

Ik zie wel eens vragende gezichten, niet langer nodig, U weet nu precies waar we het allemaal van doen.

Frans

Frans, Siem en ik zijn ongeveer gelijktijdig lid geworden van de Drommedaris en zoiets schept toch een zekere band. Naast jeu de boules heeft Frans (oud schoolmeester) als hobby het taalgebruik van ons corrigeren.

Om hem daar behulpzaam bij te zijn, stellen wij regelmatig vragen als “Wil jij niets drinken Frans?” of “Wil jij geen gevulde koek”. Steevast beantwoordt Frans deze vragen bevestigend. Wij doen dan net of we iets gaan bestellen. Daarop heft Frans zijn handen ten hemel over onze domheid. Immers, wij vroegen of hij “niets” wilde drinken en of hij “geen” koek bliefde. Hij wilde inderdaad niets drinken en ook wilde hij geen koek en daarom was zijn antwoord “ja”.

Opgelucht halen wij adem. De verhoudingen zijn weer duidelijk, Frans is veel slimmer dan wij.

Uiteraard proberen ons repertoire uit te breiden en nog dommere vragen te bedenken, maar de noodzaak ervoor ontbreekt. Frans heeft laten weten naar Friesland te zullen verhuizen.

Bezorgd laten we hem weten dat we moeilijkheden verwachten als hij zijn zegenrijke werk ook in Friesland wil voortzetten. Frans ziet echter geen enkel probleem. Friezen die in de hem onbekende Friese taal willen communiceren zal hij gelasten zich in het Nederlands uit te drukken en vanaf dat moment is de rest een peulenschil. Wij houden onze twijfels, maar zijn vol bewondering over zijn vastberadenheid.

Om zichzelf al een beetje te kunnen warmlopen, wappert er sinds kort een Friese wimpel in de tuin van Frans. Dit vinden we minder smaakvol. Dat wekt op zijn minst de suggestie dat hij niets meer met ons (niet Friezen) te maken wil hebben. En dat, nog voordat hij ons (ter afscheid) op gevulde koeken heeft getrakteerd.

Frans ziet dat anders, maar dat is weer een andere hobby van hem. Met ons van mening verschillen.

Juul

Jet heeft een broer die Juul heet en tegelijk met haar bij ons kwam wonen. Juul was de meest aanhankelijke hond die ik ooit heb gehad. Die aanhankelijkheid is hem uiteindelijk opgebroken.

Aanvankelijk hadden we Jut en Jul als naam in gedachten, maar dat leek roeptechnisch toch geen gelukkige keuze. “Hier Jut” en “kom Jul” zou, naar we vreesden, tot misverstanden leiden en dus kozen we voor het neutralere Jet en Juul.

Juul zag er heel anders uit dan zijn zuster en leek wat meer op zijn onbedoelde vader (een soort van Mechelse herder). Met zijn wat langer poten leek hij ook niet op een Corgi. Juul deed zijn best om op een macho te lijken, maar dat lukte lang niet altijd. Ik zie hem nog een geweldige sprong nemen, die helaas verkeerd was berekend zodat hij met zijn onderkaak op een trottoirband belandde.

Uiteraard deed ik alsof ik het niet gezien had, opdat zijn ego niet verder gekwest zou worden. Ook was hij, anders dan zijn zuster, bang voor water. Terwijl die er okseldiep doorheen banjerde en zelfs dorst te zwemmen, bleef Juul zenuwachting heen en weer lopen totdat ik weer aan land was.

Als gezegd is zijn aanhankelijkheid hem opgebroken. Er kwamen kleinkinderen en Juul wist daar geen raad mee. Aanvakelijk ontweek hij ze zoveel mogelijk, maar was teveel gewend aan mijn aandacht om dat zomaar op te geven. Juul moest verhuizen en kwam terecht bij een eigenaar zonder kleine kinderen.

Jet heeft hem volgens mij geen dag gemist. Alle aandacht was vanaf dat moment op haar gericht en sindsdienst gedraagt ze zich als een prinses.

Jet

Jet, onze 11 jarige Corgi teef (klinkt onaardig, maar zo heet het nu eenmaal bij honden) begin jeu de boules steeds meer te waarderen. Ze heeft namelijk ontdekt, dat mensen die bereid zijn om stalen ballen op te rapen, over het algemeen ook niet te beroerd zijn om te bukken om haar aan te halen.

Dat bukken moet, want Corgi’s zijn herdertjes met hele korte pootjes. Dat is een wat koddig gezicht, maar is uit het oogpunt van overleven tamelijk praktisch. Als werkhond werden ze gebruikt om er rundvee mee te drijven door ze in de hielen te bijten. Runderen kunnen op die provocatie maar op een manier reageren, namelijk door achteruit te trappen. Sta je hoog op de poten, dan krijg je zo’n hoef vol in de bek. Onder die omstandigheden zijn korte pootjes dan ook een aanzienlijk voordeel.

Niet dat Jet een werkhond is of ambities in die richting heeft. Als we bij het Enkhuizerzand boulen mag ze meestal mee. Ze blijft dan keurig, op het gras naast de baan, heen en weer meelopen. Dat komt volgens mij omdat ze het spelverloop nog niet helemaal door heeft.

Gewoonlijk bekijkt ze ons doen en laten vanuit een comfortabele positie op de bank of in de mand en komt pas in de benen als er iets te eten valt of we een woord bezigen met een “oe” klank er in.

Douche, Bush. Ze denkt dan dat we het over haar favoriete nahol object hebben.

De verwachting is dan ook, dat als Jet de spelregels eenmaal door heeft, ze ook daar een voor haar comfortabele positie zal gaan innemen van waaruit ze ons merkwaardige gedoe kan gadeslaan. Op dat niveau aangekomen durf ik haar ook mee te nemen naar de Drommedaris.

Leclerq

Ze verkopen volgens mij nog net geen auto’s, maar verder kun ongeveer alles bij Leclerq kopen. Van inlegkruisje tot flatscreen tv. Van tuinameublement tot verse vis.

Nu zijn fransen wel wat gewend als het om pompeus gaat. Versailles was oorspronkelijk ook alleen maar een soort buitenhuisje van waaruit het prettig jagen was. De enorme consumentenpaleizen van Leclerq passen wel in die traditie.

Zelf heb ik er niets mee. Het idee dat ik voor eenvoudige hondenkam zo’n kooppaleis in moet, staat me tegen. Bovendien krijg ik het gevoel dat ik voor die luxe dubbel en dwars moet betalen. De kam die ze volgens mij in China of Vietnam voor minder dan 25 cent maken, kost hier maar liefst € 6,50.

Maar goed, beter te duur dan niet te koop, denk ik dan. Van de 25 kassa’s zijn er natuurlijk maar 3 open en sta je met je hondenkammetje in een rij met goed gevulde boodschappenwagens.

Net als je denkt dat je aan de beurt bent produceert de mevrouw voor je een formulier dat recht geeft op iets, maar waarvoor er eerst wel van alles ingevuld moet worden, hetgeen door de zeer behulpzame cassière wordt gedaan. Hoewel ik het gevoel heb dat er rook uit mijn oren begint te komen, lijken de fransen achter mij onaangedaan.

Ok, de fransen organiseren een staking vlugger dan wij en ze leggen zonder enige scrupules het openbaar vervoer plat als ze bang zijn een privilege te verliezen. Als de prijs van suikerbieten ze niet aanstaat, dumpen ze karrenvrachten in de tuin van de plaatselijke autoriteit. Als de prijs van schapenvlees de boeren niet bevalt jagen ze complete kuddes de tolweg op.

‘t Lijkt allemaal heel erg heetgebakerd, maar inmiddels weet ik beter.

Als het gaat om dingen die er werkelijk toe doen, zoals de wachtrij voor de supermarktkassa, zijn het stuk voor stuk watjes.

Max

Max was een Yorkshire terriër die met zijn baas (honden hebben bazen, katten personeel) tegenover ons woonde op de camping. Direct naast het hek in de camping dat toegang gaf tot het strand. Hij was de eerste die de Ierse setter in de gaten, had die wat verloren op het pad stond.

Gewaarschuwd door het gegrom van Max keek zijn baas (een vriendelijke Duitser, waarvan er meer zijn dan de gemiddelde Nederlander wil geloven) op uit zijn lectuur, zag de setter en vroeg hem vriendelijk, “Was machst du dann hier”.

De spaniel bleef stokstijf staan met een schuin oog naar Max die aanstalten maakte zijn territorium te verdedigen. Mijn Duitse overbuur doorzag echter snel de kern van het probleem. Het hek naar het strand (dat gewoonlijk half open stond) was dichtgevallen en de setter kon niet meer terug.

Hulpvaardig (hilfsbereit) opende hij het hek en riep uitnodigend “Komm”, maar ook nu verroerde de hond zich (ondanks de dreigende nadering van Max) niet. Het duurde maar even totdat mijn overbuurman zich realiseerde in welk land hij zich bevond en wat dat met zich meebracht. Een kortaf “allez” was alles wat er nodig was om de setter als een speer te zien vertrekken.

Mr. Henry.

Mr. Henry is eigenaar van een belangijk visrestaurant in het nabij gelegen Leucate, zo heb ik inmiddels begrepen. Zelf had ik hem ingeschat als voormalig standwerker op braderieën en jaarmarkten.

Meestal arriveert hij om 3 uur, maar dan is er ook meteen leven in de brouwerij. Eigenlijk is elke wedstrijd waar hij aan deelneemt een kleine toneelvoorstelling.

Als er voldoende belangstellenden zijn, doet hij voorspellingen over het verder verloop van de aan de gang zijnde mene. Meestal komt het er op neer dat een boule, die hinderlijk in de weg ligt, met enige kracht uit het spel verwijderd zal worden.

De daarvoor aangewezen persoon (de tireur van zijn team) lijkt geheel niet onder de indruk van de spanning die Mr. Henry onder de omstanders probeert op te voeren en staat er wat onverschillig bij.

Op het commando “tirez” recht hij even de rug en kijkt kort, maar met een ernstig gezicht naar de bal die zijn doelwit is. Zonder verder veel poespas en in één vloeiende beweging wordt het vonnis. voltrokken. De aangewezen de boule (zoals door Mr. Henry was voorspeld) is weg. Mr Henry zet zijn “ik had het toch gezegd” gezicht op en wij roepen opgelucht “bravo”.